พันธกิจมานาประจำวัน

คุณต้องใช้ความพยายามอย่างมากหากจะทำให้คริสเตียนโมโห โดยธรรมชาติแล้ว คริสเตียนคือกลุ่มคนที่ให้อภัย เข้าอกเข้าใจ และคิดถึงจิตใจของผู้อื่นมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา พวกเขาจะไม่มองอะไรในด้านลบสุดๆ และจะให้ความสำคัญกับมุมมองที่แตกต่าง พวกเขาจะโกรธช้าและให้อภัยได้ง่าย และจะไม่ด่วนตัดสินหรือตอบสนองต่ออะไรก็ตามโดยไร้จิตวิญญาณแห่งความรัก…เดี๋ยวก่อนนะ ฉันกำลังนึกถึงโกลเด้น รีทรีฟเวอร์อยู่! ฃฉันอดหัวเราะไม่ได้ขณะที่อ่านข้อความนี้ในอีเมล์ฉบับหนึ่ง แต่เท่าที่เคยรู้จักเจ้าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์และพี่น้องคริสเตียน ฉันคิดว่าเป็นความจริงที่บางครั้งผู้เชื่อก็โกรธง่ายเกินไปหน่อย! “ผู้อำนวยการวงประสานเสียงชอบให้ผู้หญิงคนนี้ร้องเดี่ยวอยู่เรื่อย” “ตอนที่จับมือทักทายกับศิษยาภิบาล เขาไม่เห็นมองหน้าฉันเลย” “ฉันอุตส่าห์ทำอะไรตั้งหลายอย่าง ไม่เห็นมีใครชื่นชมฉันบ้าง”

ความโกรธ ความไม่พอใจ ความเย่อหยิ่ง ล้วนแต่เป็นประเด็นที่เราจำเป็นต้องแก้ปัญหาระหว่างผู้เชื่อด้วยกัน แต่จะดีกว่าไหม ถ้าเราพยายามปฏิบัติ ต่อผู้อื่นเช่นเดียวกับที่เราอยากให้เขาปฏิบัติต่อเรา (มธ.7:12) ถ้าเราไม่ด่วนตัดสินผู้อื่น แต่เรียนรู้ที่จะให้อภัย (ลก.6:37) และแสดงความถ่อมใจบ้าง? (ฟป.2:3)

จะดีสักเพียงใดถ้าโลกสามารถรับรู้ได้จริงๆว่าเราเป็นสาวกของพระเยซูเมื่อได้เห็นความรักที่เรามีให้แก่ “กันและกัน” (ยน.13:35) เราเป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่? – CHK

ฉันรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปชมการแข่งขันระหว่างดีทรอยท์ ไทเกอร์ กับ ชิคาโก ไวท์ ซ็อค ที่สนามเบสบอล เช้าวันนั้นฉันสวมเสื้อยืด ของทีมไทเกอร์อย่างภูมิใจ ก่อนที่จะออกไปยังสนามแข่งขันของฝ่ายตรงกันข้าม แต่ฉันต้องใส่เสื้อกันหนาวทับเสื้อทีมนั้นไว้ เพราะว่าข้างนอกอากาศหนาว ฉันจึงรู้สึกผิดหวังที่ไม่มีใครในสนามยู. เอส. เซลลูลาร์ ได้เห็นว่าฉันไป ที่นั่นเพื่อจะให้กำลังใจทีมไทเกอร์ และไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นแฟนของทีมนี้ หลังจากที่การแข่งขันต้องเลื่อนไป 3 ชั่วโมงเพราะฝนตก การแข่งขันก็เริ่มขึ้นในที่สุด แล้วฉันก็ได้เชียร์และแสดงความจงรักภักดีต่อทีมของฉัน

อัครทูตเปาโลก็มีความจงรักภักดีที่เปิดเผย อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง คือความภักดีที่มีต่อพระเยซูคริสต์ ท่านเขียนถึงผู้เชื่อในกรุงโรมว่า “ข้าพเจ้าไม่มีความละอายในเรื่องข่าวประเสริฐ” (รม.1:16) ท่านรู้ว่าข่าวประเสริฐนั้นเป็น “ฤทธิ์เดชของพระเจ้า เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความรอด” เพราะพระเยซูได้ทรงเปลี่ยนชีวิตและเป้าหมายชีวิตของท่านจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในการเทศนาสั่งสอนและการประกาศข่าวประเสริฐ เปาโลประกาศพระเยซู ซึ่งเป็นผู้ที่ท่านได้มอบถวายทั้งชีวิตให้ (กจ.9)

ผู้เชื่อในโรมก็เป็นที่รู้จักดีในเรื่องความจงรักภักดีต่อพระคริสต์ เปาโลกล่าวกับพวกเขาว่า “ความเชื่อของพวกท่านเลื่องลือไปทั่วโลก” (รม.1:8)

ความภักดีที่คุณมีต่อพระเยซู เปิดเผยต่อคนอื่นหรือไม่? – AMC

หลานของเราคนหนึ่งเป็นโรคแพ้อาหาร จึงต้องหลีกเลี่ยงการบริโภคอาหารหลายชนิด เช่น นม เนยแข็ง ไข่ และไอศกรีม แม้แต่อาหารที่มีส่วนผสมของสิ่งเหล่านี้อยู่เพียงเล็กน้อย ก็อาจเป็นอันตรายร้ายแรงต่อสุขภาพของเธอ

หลานของเราคนนี้ไม่ใช่คนเดียวที่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงบางสิ่งบางอย่างในชีวิต โรคภูมิแพ้ของเธอนั้น เกี่ยวข้องกับสุขภาพกาย ส่วนเราแต่ละคนที่เป็นผู้เชื่อในพระเยซู ก็มีอันตรายที่ต้องหลีกให้ห่าง เพื่อรักษาสุขภาพจิตวิญญาณให้แข็งแรงเช่นกัน พระวจนะบอกไว้อย่างชัดเจนถึงสิ่งที่ “ไม่ถูกโรค” กับจิตวิญญาณของเราอันได้แก่

สิ่งชั่วทุกอย่าง (1ธส.5:22) น่าจะทำให้เราคิดถึงการตัดสินใจของเรา เพราะการมีส่วนร่วมในสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนเป็นสิ่งชั่วร้าย ย่อมเป็นผลร้ายต่อชีวิตฝ่ายวิญญาณของเรา

ปัญหาอันโง่เขลาและการทะเลาะกัน (2 ทธ.2:23; ทต.3:9) เราต้องมีความเข้าใจ เพราะการถกเถียงบางอย่างก็เป็นประโยชน์ในการปกป้องความเชื่อ แต่การทุ่มเถียงที่ไม่มีทางออก หรือไม่อยู่บนความจริง มีแต่จะทำให้เกิดความบาดหมาง

การล่วงประเวณี (1 ธส.4:3) พระคัมภีร์บอกว่ากิจทางเพศใดๆที่อยู่นอกขอบเขตของชีวิตสมรสระหว่างชายและหญิง ล้วนเป็นการผิดศีลธรรม (ปฐก. 2:24; อพย.20:14; 1 คร.7:2; ฮบ.13:4)

เราเต็มใจหรือไม่ที่จะบากบั่นเพื่อหลีกให้พ้นจากสิ่งที่ “ไม่ถูกโรค” กับจิตวิญญาณของเรา – JDB