วันอังคารที่ 1 มิถุนายน 2010

อ่าน: สดุดี 8
มนุษย์เป็นผู้ใดเล่าซึ่งพระองค์ทรงระลึกถึงเขา และบุตรของมนุษย์เป็นใครเล่า ซึ่งพระองค์ทรงเยี่ยมเขา – สดุดี 8:4

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: 2 พงศาวดาร 15-16, ยอห์น 12:27-50

ในความคิดร้องร่ำคร่ำครวญหา
จิตใจข้าไขว่คว้าด้วยความหวัง
พระบิดาขอทรงโปรดสดับฟัง
พระวิญญาณสอนสั่งให้เข้าใจ – Verway

การถามเป็นสิ่งที่ดี แต่การหาคำตอบจากพระเจ้าก็ดียิ่งกว่า

วันพุธที่ 19 พฤษภาคม

อ่าน: ผู้วินิจฉัย 2:6-12
อีกชาติพันธุ์หนึ่งก็เกิดขึ้นตามมา เขาไม่รู้จักพระเจ้าหรือรู้พระราชกิจ ซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำเพื่ออิสราเอล – ผู้วินิจฉัย 2:10

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: 1 พงศาวดาร 7-9, ยอห์น 6:22-44

ผมเติบโตในสิงคโปร์และจำได้ว่ามีเพื่อนที่โรงเรียนบางคนถูกพ่อแม่ที่ไม่เป็นคริสเตียนไล่ออกจากบ้าน เพราะพวกเขาเชื่อวางใจในพระเยซูคริสต์ แม้พวกเขาต้องทนทุกข์เพราะความเชื่อ แต่ความเชื่อของพวกเขากลับเข้มแข็งยิ่งขึ้น ในทางตรงกันข้าม ผมเกิดและเติบโตมาในครอบครัวคริสเตียน ผมไม่ต้องถูกกดขี่ข่มเหง แต่ผมก็ต้องตัดสินใจด้วยตัวเองว่าผมจะเชื่อวางใจพระเยซูหรือไม่

ชนชาติอิสราเอลที่ได้เข้าสู่แผ่นดินพันธสัญญา พร้อมกับโยชูวาเป็นรุ่นแรกได้เห็นกิจการอันทรงอานุภาพของพระเจ้าและเชื่อวางใจในพระองค์ (วนฉ.2:7) แต่น่าเสียดายที่ชนรุ่นหลัง “ไม่รู้จักพระเจ้าหรือรู้พระราชกิจ ซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำเพื่ออิสราเอล” (ข้อ 10) ดังนั้น ในเวลาไม่นานพวกเขาจึงหันไปนมัสการพระอื่น (ข้อ 12) พวกเขาไม่ได้รับเอาความเชื่อของพ่อแม่มาเป็นของตัวเอง

ไม่มีใครสามารถอยู่ได้โดยอาศัยความเชื่อของคนรุ่นก่อน ชนทุกรุ่นจำเป็นต้องมีประสบการณ์ตรงในเรื่องของความเชื่อ ความเชื่อที่ไม่ได้เกิดจากประสบการณ์ส่วนตัวอาจสั่นคลอนและดิ่งลงได้ เวลาที่เผชิญปัญหา

คนที่เป็นคริสเตียนรุ่นที่สอง สาม หรือสี่ของครอบครัวย่อมได้รับมรดกที่ดีจากบรรพบุรุษ แต่ความเชื่อมือสองนั้นไม่มี! จงค้นหาว่าพระเจ้าตรัสอย่างไรในพระคำของพระองค์และประยุกต์ใช้กับชีวิตคุณเพื่อที่ความเชื่อของคุณจะสดใหม่และเกิดจากประสบการณ์ตรง (ยชว.1:8) – CPH

ขอพระเจ้าโปรดให้มีความศรัทธา
มั่นใจว่าพระองค์ทรงช่วยได้
แม้มีทุกข์ปัญหาร้อนดังไฟ
ยังก้าวไปด้วยรู้จักรักพระองค์ – Bathurst

ความเชื่อที่ไม่ได้นำไปประยุกต์ใช้ ไม่ใช่ความเชื่อ

วันอังคารที่ 7 กรกฎาคม

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: โยบ 34-35, กิจการ 15:1-21

อ่าน: ยอห์น 6:25-33
ความสามารถของเรามาจากพระเจ้า – 2 โครินธ์ 3:5

        เมื่อครั้งยังเป็นศิษยาภิบาลผมมักจะฝันร้ายบ่อยๆว่า ขณะที่ผมลุกขึ้นเพื่อเทศนาในเช้าวันอาทิตย์ แล้วมองไปยังที่ประชุม กลับไม่มีสักคนหนึ่งนั่งอยู่ที่นั่นเลย!
        ไม่จำเป็นต้องให้ดาเนียล(ดนล.2:1,19) หรือนักบำบัดมาแปลความฝันนี้ เป็นเพราะผมเชื่อว่าทุกสิ่งขึ้นอยู่กับผม ผมเคยเชื่ออย่างผิดๆว่าถ้าผมไม่เทศนาด้วยสิทธิอำนาจและการชักจูงใจ ผู้ที่มานมัสการก็จะลดลงเรื่อยๆและโบสถ์ก็จะปิดตัวลง ผมคิดว่าผลที่เกิดขึ้นจากการทำงานของพระเจ้าเป็นความรับผิดชอบของผม
        ในพระกิตติคุณ เราได้อ่านพบว่ามีบางคนถามพระเยซูว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องทำประการใด จึงจะทำงานของพระเจ้าได้” (ยน. 6:28) ช่างอาจหาญเหลือเกิน! มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่สามารถทำงานของพระเจ้าได้!
        พระเยซูตรัสตอบเพื่อชี้แนะเราทั้งหลายว่า “งานของพระเจ้านั้น คือการที่ท่านวางใจในท่านที่พระองค์ทรงใช้มา” (ข้อ 29) ไม่ว่าเราต้องทำสิ่งใด จะเป็นการสอนชั้นเรียนรวีวารศึกษา นำกลุ่มย่อย ประกาศข่าวประเสริฐแก่เพื่อนบ้าน หรือเทศนาต่อผู้คนหลายพันคน ทุกสิ่งจะสำเร็จได้โดยความเชื่อ ไม่มีหนทางอื่นในการ “ทำงานของพระเจ้า”
        ความรับผิดชอบของเราคือการรับใช้พระเจ้าอย่างสัตย์ซื่อในทุกงานที่ทรงมอบหมายให้เราทำ แล้วมอบผลที่ตามมาไว้กับพระองค์ เช่นที่พระเยซูทรงเตือนสาวกของพระองค์ในยอห์น 15:5 ว่า “ถ้าแยกจากเราแล้วท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย” – DHR

บนกางเขนวายพระชนม์คือพระคริสต์
พระราชกิจพระองค์ไถ่ปวงชน
งานรับใช้ของเราเพิ่งเริ่มต้น
แม้เล็กน้อยเราทุกคนตอบแทนคุณ – Hess

งานของพระคริสต์บนกางเขนได้เตรียมเราไว้ ให้ทำการดีเพื่อพระองค์

วันเสาร์ที่ 4 กรกฎาคม

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: โยบ 28-29, กิจการ 13:1-25

อ่าน: กาลาเทีย 5:1-6, 16-21
อย่าเอาเสรีภาพของท่านเป็นช่องทางที่จะปล่อยตัวไปตามเนื้อหนัง แต่จงรับใช้กันและกันด้วยความรักเถิด – กาลาเทีย 5:13

        เสรีภาพเป็นอันตรายเมื่อตกอยู่ในมือของคนที่ไม่รู้วิธีใช้ ด้วยเหตุนี้อาชญากรจึงต้องถูกขังไว้ในคุกที่ล้อมด้วยรั้วลวดหนาม ลูกกรงเหล็กและกำแพงคอนกรีต หรืออาจเปรียบได้กับกองไฟที่จุดทิ้งไว้ในค่ายพักแรม จนลามไปในป่าแห้ง แล้วกลายเป็นไฟประลัยกัลป์ที่ลุกโพลงอย่างรวดเร็ว เสรีภาพที่ไร้ขอบเขตก่อให้เกิดความหายนะได้
        เรื่องนี้เห็นได้ชัดในชีวิตคริสเตียน ผู้เชื่อเป็นอิสระจากคำแช่งสาป บทลงโทษและความรู้สึกผิดที่เกิดจากบทบัญญัติ ความกลัว ความวิตกกังวลและความรู้สึกผิดถูกแทนที่ด้วยสันติสุข การให้อภัย และเสรีภาพ คนที่เป็นอิสระในส่วนลึกของจิตวิญญาณมีความรู้สึกของเสรีภาพแท้ แต่ในเสรีภาพนี้ที่เรามักจะทำผิดพลาด เราเพลิดเพลินในเสรีภาพ และอยู่อย่างเห็นแก่ตัว หรือไม่เราก็อ้างความเป็นเจ้าของต่อสิ่งที่พระเจ้าทรงเพียงแต่ให้เราดูแลเท่านั้น เราปล่อยตัวให้ใช้ชีวิตที่ตามใจตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มสังคมที่มั่งคั่ง
        การใช้เสรีภาพอย่างเหมาะสมก็คือ “ความเชื่อซึ่งแสดงออกเป็นกิจที่ทำด้วยความรัก” ในการรับใช้กันและกัน (กท.5:6,13) เมื่อเราพึ่งพาพระวิญญาณและทุ่มเทกำลังเพื่อรักพระเจ้าและช่วยเหลือคนอื่นแล้ว พระเจ้าจะทรงผูกมัดการงานของเนื้อหนังที่คอยบ่อนทำลายนั้น (ข้อ 16-21) ดังนั้น จงใช้เสรีภาพของเราเพื่อก่อกันขึ้นอยู่เสมอ ไม่ใช่เพื่อทำให้พังทลายลง
        เสรีภาพที่ปราศจากขอบเขตเป็นอันตราย ดั่งเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แต่เมื่อได้รับการควบคุม ก็เป็นพระพรสำหรับทุกคน – DJD

พระคริสต์มาเพื่อให้เสรีภาพ
ช่วยพ้นบาปพลีชีวีพระองค์ให้
เสรีภาพนี้ได้ผูกพันเราไว้
เราจึงได้ปันความรักและพระคุณ
- D. De Haan

เสรีภาพไม่ได้ให้สิทธิที่จะทำสิ่งที่เราพอใจ แต่ให้เราทำสิ่งที่พระเจ้าทรงพอพระทัย

วันศุกร์ที่ 3 กรกฎาคม

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: โยบ 25-27, กิจการ 12

อ่าน: ฟีลิปปี 4:10-13
เราจะรับสิ่งดีจากพระหัตถ์ของพระเจ้า และจะไม่รับของไม่ดีบ้างหรือ – โยบ 2:10

        เมื่อภรรยาของผมได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยการศึกษาพิเศษของเขตการศึกษาซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไปหลายไมล์ ทำให้ต้องใช้เวลาเดินทางนานมาก ซึ่งก็พอทนได้ในช่วงสั้นๆ แต่เราทั้งคู่ไม่เห็นด้วยที่เธอจะต้องทำเช่นนี้อย่างไม่มีกำหนด เราจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ในเมืองซึ่งอยู่ครึ่งทางระหว่างที่ทำงานของเรา
        ตัวแทนขายบ้านไม่คิดในแง่บวกว่าเราจะขายบ้านได้เร็ว กระแสของตลาดระบุว่ามีบ้านที่ต้องการขายมีมากขณะที่ผู้ซื้อมีน้อยราย หลังจากอธิษฐานอย่างหนัก และทำความสะอาดบ้านอย่างแข็งขัน ในที่สุดเราก็ประกาศขายบ้าน น่าประหลาด ที่บ้านของเราขายได้ภายในเวลาน้อยกว่า 3 สัปดาห์!
        บางครั้งผมรู้สึกผิดที่ได้รับพระพรทางด้านวัตถุ ขณะที่มีผู้คนขัดสนมากมายทั่วโลก เหตุใดผมจึงควรคาดหวังว่าพระเจ้าจะช่วยเรื่องการขายบ้าน? แล้วผมก็ระลึกถึงสิ่งที่โยบตอบภรรยาของเขา “เราจะรับสิ่งดีจากพระหัตถ์ของพระเจ้า และจะไม่รับของไม่ดีบ้างหรือ” (โยบ 2:10)
        ประโยคนี้ถูกใช้บ่อยครั้งที่สุดในสถานการณ์ที่ต้องยอมรับกับความผิดหวัง แต่หลักการนี้ก็สามารถใช้กับความชื่นชมยินดีในพระพรได้ด้วยเช่นกัน เปาโลเรียนรู้ที่จะชื่นชมยินดีทั้งในความอุดมสมบูรณ์และในความขัดสน (ฟป.4:10-13) พระเจ้าทรงปรารถนาจะสอนเราให้พอใจทั้งในการได้รับและการสูญเสีย การขอบพระคุณพระเจ้าในทุกกรณี คือการยอมรับสิทธิอำนาสูงสุดของพระองค์ และยอมรับว่าการเลี้ยงดู
ของพระองค์เป็นการตอบสนองต่อความเชื่อของเรา – HDF

ทุกความฝันความหวังความตั้งใจ    ข้าขอมอบถวายให้แด่พระเจ้า 
โปรดเปลี่ยนแปลงชำระโปรดขัดเกลา   ได้ตราบเท่าพระองค์พอพระทัย 
 ขอเป็นของพระองค์ทั้งดวงจิต    ยกบัลลังก์ชีวิตเป็นของไท้ 
 โปรดประทับครอบครองตลอดไป    องค์พระเจ้ายิ่งใหญ่เราเทิดทูน – Hess

พระเจ้าประทาน และพระเจ้าทรงเอาไปเสีย สาธุการแด่พระนามพระเจ้า – โยบ

วันพฤหัสที่ 25 มิถุนายน

อ่าน: กันดารวิถี 14:1-10
ถ้าพระเจ้าพอพระทัยในพวกเรา พระองค์จะทรงนำเราเข้าไปในแผ่นดินนี้ และทรงประทานแก่เรา – กันดารวิถี 14:8

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี

• โยบ 3-4
• กิจการ 7:44-60

        ยูจีน คัสสันส์ เป็นคนช่วยชีวิตลิงชิมแปนซี ลูกลิงจำนวนมากที่สูญเสียแม่ไปเพราะพวกค้าเนื้อสัตว์ป่า และถูกพาออกมาจากป่าทั้งที่ยังเล็กมากต้องมาใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในกรงที่เล็กยิ่งกว่าคุก เมื่อคัสสันส์มารับพวกมันไปอยู่ในเขตสงวนที่เขาเรียกว่า “สวนชิมแปนซี” เขามักจะพบว่าพวกมันไม่เป็นมิตรและหวาดระแวง
        “ลิงพวกนี้ไม่รู้ว่าผมเป็นคนดี” คัสสันส์กล่าวเมื่อเขาพยายามจะให้พวกมันเข้าไปในกรงที่มีขนาดเล็กกว่ากรงที่มันเคยอยู่เพื่อจะลำเลียงไปสู่บ้านใหม่ พวกมันสู้ยิบตาทีเดียว “พวกมันไม่รู้ว่าผมจะพาพวกมันกลับไปที่สวนชิมแปนซี แล้วมอบชีวิตที่ดีกว่านี้หลายเท่าให้พวกมัน”
        เรื่องที่คล้ายกันนี้ในอีกมุมมองหนึ่งที่กว้างกว่า คือ ข้อเสนอที่พระเจ้าจะปลดปล่อยเราจากการเป็นทาสของบาป ก็มักจะได้รับการตอบสนองด้วยการขัดขืนต่อต้าน เมื่อพระองค์ช่วยลูกหลานอิสราเอลออกมาจากอียิปต์ พระองค์พาพวกเขาผ่านความยากลำบากซึ่งทำให้พวกเขาสงสัยในเจตนาที่ดีของพระองค์ “ที่เราจะกลับไปอียิปต์ไม่ดีกว่าหรือ” (กดว.14:3)
        ในการเดินทางฝ่ายความเชื่อ หลายครั้งที่ “เสรีภาพ” ของความบาปที่เราเคยทิ้งไป น่าดึงดูดใจมากกว่ากฎเกณฑ์ของความเชื่อที่อยู่เบื้องหน้า เราต้องวางใจว่าขอบเขตแห่งการปกป้องที่พบในพระวจนะเป็นทางเดียวที่จะนำเราไปสู่อิสรภาพอันสูงสุด – JAL

ดูเหมือนบาปให้เสรีเรามากมาย
แต่บาปร้ายครอบงำเราทีละนิด
เสรีแท้พบได้หากติดสนิท
องค์พระคริสต์วิญญาณจิตเราผูกพัน – D. De Haan

การเชื่อฟังพระเจ้าเป็นกุญแจสู่อิสรภาพ

วันจันทร์ที่ 1 มิถุนายน

อ่าน: ปฐมกาล 12:1-5
ใครเชื่อก็ทำให้ได้ทุกสิ่ง – มาระโก 9:23

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี

             เมื่อพระเจ้าตรัสกับอับราฮัม ท่านปฏิบัติตามทันทีด้วยการออกเดินทางไปยังดินแดนที่ไม่รู้จักโดยยึดเอาเพียงพระสัญญาเป็นหลัก และทั้งที่ไม่มีลูก ท่านก็ยังเชื่อว่าพระเจ้าจะทรงทำให้ท่านเป็น “ชนชาติใหญ่” (ปฐก.12:2) พระเจ้ามักจะกระทำการของพระองค์ผ่านทาง “คนบ้าบิ่นที่รักพระเจ้า” คือนักฝันที่ตะลุยออกไปด้วยความเชื่อที่ดูเพ้อเจ้อ แต่ผมมักจะพิจารณาข้อจำกัดก่อนตัดสินใจ
คริสตจักรของผมในชิคาโกคิดกันว่าจะอธิษฐานโต้รุ่งเผื่อวิกฤตการณ์สำคัญ เราถกเถียงกันอยู่นานว่าจะจัดหรือไม่ ซึ่งกลุ่มที่ตอบสนองอย่างกระตือรือร้นที่สุดกลับเป็นกลุ่มคนสูงอายุที่ยากจน ผมไม่รู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวก เขามีคำอธิษฐานมากมายแค่ไหนที่ไม่ได้รับคำตอบ แต่พวกเขาก็ยังแสดงออกถึงความเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจในพลังของคำอธิษฐาน “พวกคุณอยากจะอยู่อธิษฐานหนึ่งหรือสองชั่วโมงดี?” ผมถามขึ้นเมื่อคิดถึงรถรับส่ง “พวกเราจะอยู่ตลอดทั้งคืน”
            คุณยายวัย 90 บอกว่า “เราอธิษฐานได้ เรามีเวลา และเรามีความเชื่อ ถึงอย่างไรพวกเราก็นอนไม่มากอยู่แล้ว พวกเราอธิษฐานได้ตลอดทั้งคืน ถ้าต้องการ” แล้วพวกเขาก็อยู่ทั้งคืนจริงๆ
ในเวลานั้นเอง คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่จำนวนมากในคริสตจักรที่ตั้งอยู่เมืองแห่งนี้ได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ คือ ความเชื่อมักจะเกิดขึ้นในที่ที่มีความคาดหวังน้อยที่สุด และมักจะหยุดชะงักในที่ที่ควรจะเจริญงอกงาม – PY

มีศรัทธามองข้ามพายุใหญ่
ไม่สงสัยหยุดชะงักเพราะเมฆหม่น
แม้ชีวิตเกินเข้าใจไม่กังวล
ในกมลอธิษฐานไว้วางใจ – Anon

คำอธิษฐานคือเสียงของความเชื่อ