วันจันทร์ที่ 8 กุมภาพันธ์

อ่าน: 2 เปโตร 3:1-9
องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงเฉื่อยช้าในเรื่องพระสัญญาของพระองค์ ตามที่บางคนคิดนั้น – 2 เปโตร 3:9

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: เลวีนิติ 4-5, มัทธิว 24:29-51

หากมีการประกวดคุณสมบัติที่ได้รับความนิยมที่สุด ฉันคาดว่า “รวดเร็ว” น่าจะมีคนนิยมมากกว่า “ดีที่สุด” ดูเหมือนว่าหลายๆส่วนในโลกจะถูกครอบงำด้วยความรวดเร็ว แต่ “ความรวดเร็ว” ไม่นำเราไปสู่ที่ใด เพราะเพียงแค่รวดเร็วเท่านั้น

“ถึงเวลาต้องท้าทายภาวะที่เรามักทำทุกอย่างให้เร็วขึ้น” คาร์ล โอโนเร่กล่าวไว้ในหนังสือของเขาเรื่องเร็วไม่ว่า ช้าให้เป็น (I Praise of Slowness) “ความรวดเร็วไม่ใช่วิถีทางที่ดีที่สุดเสมอไป”

เขาพูดถูกต้องตามพระคัมภีร์ เปโตรเตือนว่า ในกาลสุดท้ายผู้คนจะสงสัยในพระเจ้า เหตุเพราะดูเหมือนว่าพระองค์ทรง “เฉื่อยช้า” ในพระสัญญาเรื่องการเสด็จมาของพระองค์ เปโตรชี้ให้เห็นว่า ความที่ดูเหมือนช้านั้นเป็นเรื่องดี แท้ที่จริงพระองค์ทรงสำแดง ความอดกลั้นพระทัยด้วยการให้เวลาคนกลับใจใหม่ (2 ปต. 3:9) และเป็นไปตามพระลักษณะของพระองค์ด้วย คือทรงอดกลั้นพระทัยหรือทรงกริ้วช้า (อพย.34:6)

เราเองก็จำเป็นต้องช้าในการโกรธ และช้าในการพูด (ยก.1:19) พระคัมภีร์ยากอบบอกว่า “ความรวดเร็ว” มีไว้สำหรับหูของเรา เราต้องไวในการฟัง ลองคิดดูว่าเราจะหลีกเลี่ยงปัญหาได้มากแค่ไหน หากเราเรียนรู้ที่จะฟังก่อนที่จะพูด ไม่ใช่แค่หยุดพูด แต่ฟังอย่างตั้งใจ

เมื่อเรารีบเร่งเพื่อบรรลุเป้าหมายตามกำหนดเวลา อย่าลืมที่จะฟังให้เร็วขึ้น และให้อารมณ์และลิ้นของเราช้าลง – JAL

จิตใจเอ๋ย จงฝึกความอดทน เป็นบทเรียนเกิดผลฝ่ายวิญญาณ
ถูกขัดเกลาเติบโตด้วยกล้าหาญ สอดประสานเป็นตามน้ำพระทัย – Hayward

เมื่อคุณเริ่มรู้สึกหมดความอดทนกับผู้อื่น ลองคิดดูว่าพระเจ้าทรงอดกลั้นพระทัยกับคุณอย่างไร

วันพุธที่ 2 กันยายน

อ่าน: ปฐมกาล 40:1-14,23
(พระเจ้า)ได้ตรัสว่า “เราจะ ไม่ละท่าน หรือทอดทิ้งท่านเลย” – ฮีบรู 13:5

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: สดุดี 137-139, 1 โครินธ์ 13

        เคยสังเกตไหมว่าความขี้ลืมของคนอื่นอาจทดสอบความอดทนของเรา? ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ความอดทนของผมจะถูกทดสอบทุกครั้งที่นักศึกษาลืมทำงานตามที่ระบุไว้ในหลักสูตรแล้วอย่างชัดเจน
        จากเรื่องของโยเซฟในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม เราได้เห็นตัวอย่างของการหลงลืมที่แย่ยิ่งกว่า และเราก็คงนึกภาพออกว่าโยเซฟต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะอดทนให้ได้
        ขณะที่อยู่ในคุก โยเซฟได้แก้ความฝันให้กับพนักงานน้ำองุ่นของฟาโรห์ ซึ่งต่อมาได้รับการปล่อยตัว โยเซฟบอกกับเขาว่า “เมื่อท่านมีความสุขแล้วขอให้ระลึกถึงข้าพเจ้าและแสดงความเมตตาปรานีแก่ข้าพเจ้า ช่วยทูลฟาโรห์ให้ข้าพเจ้าได้ออกจากบ้านนี้” (ปฐก.40:14) หากดูตามรูปการณ์ เมื่อพนักงานคนนั้นได้รับอิสรภาพแล้ว เขาน่าจะระลึกถึงโยเซฟเป็นอันดับแรกๆ แต่กว่าพนักงานน้ำองุ่นจะทูลฟาโรห์เรื่องโยเซฟ เวลาก็ผ่านไปแล้วถึง 2 ปี (41:9) และในที่สุด โยเซฟก็ได้รับอิสรภาพ
        ลองคิดถึงความรู้สึกร้อนใจของโยเซฟในแต่ละวันที่เขาต้องรออยู่ในคุกใต้ดินนั้น (40:15) เขาอาจจะคิดว่าโอกาสเดียวที่เขาจะได้รับอิสรภาพได้ผ่านไปแล้ว แต่โยเซฟมีแหล่งกำลัง คือ เขามีพระเจ้าสถิตอยู่ด้วย (39:21) เช่นเดียวกันกับเรา (ฮบ.13:5) เมื่อเรารู้สึกร้อนใจ จงพึ่งพาพระเจ้าผู้สถิตอยู่กับเราเสมอ พระองค์จะทรงเปลี่ยนความร้อนใจของเราให้เป็นความเชื่อวางใจที่ทรหดอดทน – JDB

จงอดทนหากมีความกังวลใจ
ยังเดินในความเชื่อแม้มืดมิด
สงบนิ่งศรัทธาเข้าสนิท
ฝากทุกอย่างของชีวิตกับพระองค์
– Chambers

การอดทนคือ การรอคอยเวลาของพระเจ้า
โดยไม่สงสัยในความรักของพระองค์