พันธกิจมานาประจำวัน

ฉันนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะในสวนที่เงียบสงบ เจ้าแม็กกี้ สุนัขของเราหมอบอยู่ข้างๆ เพียงแค่เสียงกรอบแกรบของใบไม้ แม็กกี้จะลุกขึ้นทันทีและวิ่งวนรอบต้นไม้ซึ่งมีตัวกราวน์ฮอค เกาะแน่นอยู่กับลำต้น

แม็กกี้วิ่งกลับมาเมื่อฉันเรียกชื่อมัน แต่ฉันไม่สามารถทำให้มันหันหาฉันได้ คอของมันหันไปทางเดียวเหมือนถูกตรึง แม้ว่าตัวมันจะอยู่กับฉัน แต่ความคิดความปรารถนาของมันอยู่ที่ตัวกราวน์ฮอค

แม็กกี้และกราวน์ฮอคทำให้ฉันคิดถึงตัวเองที่ถูกสิ่งต่างๆ ดึงอย่างรวดเร็วให้เลิกสนใจพระเยซู ไม่ว่าจะเป็นการทดลองในเรื่องเดิมๆ ความรับผิดชอบใหม่ หรือความปรารถนาสิ่งของต่างๆ หรือความสุขที่ไม่รู้จบ ไม่นาน สิ่งเหล่านี้สามารถเบนให้ฉันเลิกสนใจพระองค์ผู้ทรงทราบและต้องการให้ฉันได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

ปัญหาฝ่ายวิญญาณนี้ก็เกิดขึ้นกับพวกฟาริสีเช่นกัน (มธ.15:8-9) พวกเขาปรนนิบัติพระเจ้าอยู่ในพระวิหาร สั่งสอนผู้อื่น แต่จิตใจกลับห่างไกลพระเจ้า

เราก็อาจสอนและรับใช้ในคริสตจักร แต่ห่างไกลจากพระเจ้าก็ได้ แม้แต่กิจกรรมทางศาสนาก็อาจจะไร้ความหมาย หากเราไม่ได้จดจ่ออยู่ที่พระเยซู แต่หากเราเลิก “หัวแข็งใจดื้อหูตึง” (กจ.7:51) องค์พระผู้เป็นเจ้าก็อาจจะหันนัยน์ตาของเราให้พ้นจากสิ่งอนิจจังและฟื้นฟูจิตใจเราขึ้นใหม่ – JAL

ในวันที่ 19 ตุลาคม 2008 ผมได้ยินข่าวการเสียชีวิตของลีไว สตับส์ วัย 72 ปี นักร้องนำวงเดอะโฟร์ท็อปส์แห่งเมืองโมทาวน์ เมื่อยังเด็ก ผมชื่นชอบวงโฟร์ท็อปส์ โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของสตับส์ ผมไม่เคยเจอเขาหรือไปชมการแสดงของวงนี้เลย แต่การจากไปของเขากลับทำให้ผมสะเทือนใจอย่างคาดไม่ถึง

ผมคิดว่าที่ผมเสียใจ เป็นเพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ผมตระหนักว่า ผมเองก็อายุมากแล้วเช่น่กัน การเสียชีวิตของคนที่ผมเคยฟังเพลงของเขา้าเมื่อยังเด็ก เตือนผมว่า เวลาไม่ได้กำลังเดินหน้า ็แต่มันกำลังจะสิ้นสุด!

โมเสสเขียนไว้ในสดุดีบทเดียวของท่านว่า “กำหนดปีของข้าพระองค์คือเจ็ดสิบ หรือสุดแต่เรื่องกำลัง ก็ถึงแปดสิบ แต่ช่วงชีวิตนั้นมีแต่งานและความลำบาก ไม่ช้าก็สูญไปและข้าพระองค์ก็จากไป” (90:10) เราอาจไม่อยากได้ยิน เราอยากจะคงความหนุ่มสาวไว้ตลอดไป แต่พระคัมภีร์เตือนเราว่า เวลาผ่านไป และวันหนึ่งความตายจะมาถึง

มีคำถามสำคัญสองข้อที่เราต้องตอบ คือ เมื่อชีวิตสิ้นสุดลง ฉันพร้อมที่จะ “จากไป” โดยมีพระคริสต์เป็นพระผู้ช่วยให้รอดหรือไม่? และ ฉันได้ใช้แต่ละวันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพื่อทำให้พระองค์ผู้ทรงรักฉันอย่างไม่สิ้นสุดพอพระทัยหรือไม่?

ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าใด คุณจะตอบสนองคำท้าทายของชีวิตอันแสนสั้นนี้อย่างไร? – BC

ในภาพยนตร์เรื่อง เกียรติยศแห่งชัยชนะ (Chariots of Fire) มีตัวละครชื่อฮาโรลด์ อับราฮัมส์ ซึ่งเป็นนักวิ่งระยะสั้นระดับตำนานชาวอังกฤษ เขามุ่งแต่จะเอาชัยชนะ แต่ในการวิ่ง 100 เมตรรอบคัดเลือกเพื่อแข่งโอลิมปิกส์ ปี 1924 เขาแพ้เอริค ลิดเดลล์อย่างราบคาบ อับราฮัมส์สิ้นหวังอย่างยิ่ง เมื่อซิบิลแฟนสาว ของเขาพยายามให้กำลังใจ เขาตะโกนอย่างโกรธแค้นว่า “ผมวิ่งเพื่อชนะ ถ้าไม่ชนะ ผมก็ไม่วิ่ง!” ซิบิลตอบอย่างฉลาดว่า “ถ้าไม่วิ่ง ก็ไม่มีทางชนะ”

ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เราเองซึ่งเป็นคริสเตียนก็หนีไม่พ้นความผิดหวังที่ทำให้ เราอยากยอมแพ้ แต่การวิ่งในสนามแห่งชีวิตคริสเตียน เปาโลท้าทายให้เราวิ่งต่อไป ท่าน บอกชาวโครินธ์ว่า “ท่านไม่รู้หรือว่าคนเหล่านั้นที่วิ่งแข่งกันก็วิ่งด้วยกันทุกคน แต่คนที่ได้รับรางวัลมีคนเดียว เหตุฉะนั้นจงวิ่งเพื่อชิงรางวัล ให้ได้” (1 คร.9:24) เปาโลกล่าวว่า เราต้องวิ่งอย่างสัตย์ซื่อ ด้วยรู้ว่าเราวิ่งเพื่อถวายเกียรติแด่องค์จอมราชาและเพื่อรับรางวัลเป็นมงกุฎนิรันดร์จากพระองค์

แต่ถ้าการวิ่งของเราเกิดสะดุด ถ้าเราเลิกรับใช้พระเจ้าหรือพ่ายแพ้ต่อบาปเพราะความลำบากของเรา เราก็เสี่ยงต่อการสูญเสียรางวัลล้ำค่าที่เราอาจได้รับถ้าเราวิ่งเต็มที่

ซิบิลพูดถูก “ถ้าไม่วิ่ง ก็ไม่มีทางชนะ” – BC