ลอเรนทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นขณะที่ก้าวลงไปนั่งในเรือคยัคซึ่งนั่งได้คนเดียวสู่การผจญภัยในกระแสน้ำเชี่ยว เมื่อรัดเข็มขัดแน่นหนาแล้ว เธอก็เริ่มล่องเรือไปตามแม่น้ำกับกลุ่มนักพายเรือคยัคและคนนำทาง

ลอเรนรู้สึกกลัวมากขึ้นเมื่อมองเห็นน้ำตกเบื้องหน้า ทันใดนั้น เรือของเธอก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดจนพลิกคว่ำ เธอเรียนรู้มาว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จะต้องทำอย่างไรให้ออกจากเรือได้เร็วที่สุด แต่เธอตื่นตกใจมากจนหาปุ่มดีดตัวไม่พบ เธอจึงติดอยู่ในเรือที่คว่ำอยู่ในน้ำ เธอรู้ว่าคงกลั้นหายใจได้อีกไม่นาน และคงจะได้ไปอยู่กับพระเจ้าในไม่ช้า และแล้วก็มีคนมาช่วยเธอทันเวลา เธอจึงรอดชีวิตมาได้ เธอรู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยกู้เธอจากความตายฝ่ายร่างกายในเหตุการณ์ครั้งนั้น

แต่การช่วยกู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นได้มาถึงพวกเราแล้ว เป็นการช่วยกู้ฝ่ายวิญญาณที่มาทางพระเยซูคริสต์ ผู้ดำรงสภาพมนุษยฺ์ขณะที่เรากำลังจมอยู่ในความบาป พระเจ้าได้ส่งพระบุตรของพระองค์ลงมาเพื่อให้ชีวิตกับเราผ่านทางการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ (รม.5:8; อฟ.2:5) พระองค์ทรงทำเช่นนั้นเพราะพระองค์ทรง “เปี่ยมด้วยพระกรุณา” และเพราะเหตุ “ความรักอันใหญ่หลวง” (อฟ.2:4)

ด้วยใจที่สำนึกในพระคุณ เราช่วยผู้อื่นได้โดยบอกพวกเขาถึงพระผู้ช่วยให้รอดที่พวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้พบ – AMC

ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ที่ระบาด ทำให้คนทั้งโลกหันมาสนใจเชื้อไวรัส เชื้อไวรัสเป็น สิ่งมีชีวิตที่ต้องพึ่งพิงสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นและจะ ทำลายสิ่งที่มันเข้าไปอาศัยอยู่ ในบางกรณี ไวรัสสามารถเข้าไปฝังตัวโดยที่ผู้ถูกอาศัยไม่รู้ตัวนานนับปี และระหว่างนั้น มันสามารถสร้างความเสียหายให้แพร่ไปขนาดที่เราคิดไม่ถึง ถ้าเราเอามันออกมา มันจะหยุดเติบโตชั่วขณะ หรือไม่ก็ตาย

ในทำนองเดียวกัน บาปก็ต้องการที่ที่มันจะเข้าไปอาศัยลำพังตัวมันเอง เช่น ความเย่อหยิ่ง ความโลภ ความโกรธ และความเห็นแก่ตัวนั้น เป็นเพียงแค่คำศัพท์ แต่เมื่อมันมีอำนาจเหนือมนุษย์ที่มันเข้าไปฝังตัวอยู่ มันจะเริ่มทำลายล้างตราบที่ผู้ถูกอาศัยยังมีชีวิตอยู่

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการสละพระชนม์บนกางเขนของพระเยซูคริสต์ที่ทำให้คริสเตียน “พ้นจากบาป” (รม.6:18) แม้เราจะยังคงทำบาป แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ที่อยู่ในเราจะช่วยให้เราสามารถต้าน “ไวรัสบาป” ซึ่งเป็นความต้องการของเนื้อหนังได้ (กท.5:16) อัครทูตยอห์นกล่าวว่า “ผู้ที่บังเกิดในครอบครัวของพระเจ้าจะไม่กระทำบาปจนเป็นนิสัย เพราะชีวิตของพระเจ้าอยู่ในพวกเขา” (1 ยน.3:9) เวลานี้เราดำเนินชีวิตอย่างมีเสรีภาพโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และวันหนึ่งเราจะยืน “อยู่เฉพาะพระสิริของพระองค์ ให้ปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี” (ยด.24)

วันนี้ขณะที่คุณกำลังจะก้าวออกไปในโลก ซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อ “ไวรัสบาป” คุณรู้สึกโล่งใจขึ้นบ้างหรือไม่ เมื่อได้รู้เช่นนี้ – CPH

ในวันที่พระเยซูทรงฟื้นคืนพระชนม์ พระองค์ทรงปรากฏแก่เหล่าสาวกและให้พวกเขาดูพระหัตถ์และพระบาทในตอนแรก พวกเขาไม่เชื่อ เพราะเรื่องนี้มหัศจรรย์เกินกว่าจะเป็นจริงได้ (ลก.24:40-41) ตอนนั้นโธมัสไม่ได้อยู่ด้วย เขาจึงไม่ยอมเชื่อจนกว่าจะได้เห็น เมื่อพระเยซูปรากฏแก่โธมัสและบอกให้เขาเอานิ้วแหย่เข้าไปในรอยตะปูที่พระหัตถ์และคลำที่สีข้างพระองค์ โธมัสก็ร้องออกมาว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของ ข้าพระองค์และพระเจ้าของข้าพระองค์” (ยน. ์ 20:28)

ต่อมาภายหลัง เมื่อเปาโลบอกกับชาวฟีลิปปีถึงการทนทุกข์ของท่าน ท่านยังได้ประกาศว่าพระเยซูทรงเป็นพระเจ้า และเป็นพยานว่าท่านถือว่าประสบการณ์ทั้งสิ้นของท่านนั้นไร้ประโยชน์ “เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า” (ฟป. 3:8)

คุณและผมไม่เคยเห็นพระเยซูทรงห้ามพายุหรือชุบใครให้ฟื้นจากตาย เราไม่เคยนั่งอยู่แทบพระบาทที่เชิงเขาในแคว้นกาลิลี และฟังพระองค์สอน แต่โดยความเชื่อ เราได้รับการเยียวยาฝ่ายวิญญาณด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์แทนเรา เราจึงร่วมกับโธมัสและเปาโลและคนอีกนับไม่ถ้วน ยอมรับว่าพระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

พระเยซูตรัสว่า “เพราะท่านได้เห็นเราท่านจึงเชื่อหรือ ผู้ที่ไม่เห็นเราแต่เชื่อก็เป็นสุข” (ยน. 20:29) เมื่อเราเชื่อ เราเองก็เรียกพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์และพระเจ้าของข้าพระองค์” ได้ – DCE

ถ้าคุณเป็นเหมือนผม คุณจะชอบข้อตกลงที่ดี ไม่ใช่เฉพาะเรื่องการต่อรองราคาเวลาซื้อของเท่านั้น แต่เมื่อคุณพยายามต่อรองให้ได้ข้อตกลงที่ดีโดยคุณไม่ต้องเสียอะไรเลย ถ้าคุณรู้จักข้อตกลงแบบนี้ คุณก็จะเข้าใจความคิดของบุตรน้อยหลงหาย เมื่อตอนที่เขาตัดสินใจกลับบ้าน

ในสมัยนั้นมีคนรับใช้อยู่สามแบบ แบบแรกคือ คนรับใช้รายวันที่ได้รับค่าแรงวันต่อวัน แบบที่สองคือ คนรับใช้ที่ได้รับการว่าจ้างให้ทำงานหลายๆชั่วโมงในไร่ แต่อาศัยอยู่เองในเมือง มีอิสระอย่างเต็มที่ หรือแบบที่สามคือ คนรับใช้แบบทาส คือคนที่อาศัยอยู่ในไร่และมีชีวิตอยู่เพื่อรับใช้ครอบครัวของนายจ้าง

เมื่อบุตรน้อยหลงหายตกต่ำจนถึงที่สุด คำขอโทษของเขานั้นน่าสนใจ เพราะเขาถามพ่อว่าเขาจะเป็นคนรับใช้แบบที่สองได้หรือไม่ ทำไมเขาไม่ขอเป็นคนรับใช้แบบทาสที่อยู่ตอบแทนบุญคุณนายจ้าง? นักวิเคราะห์บางคนคิดว่า เขาอาจกำลังพยายามต่อรอง คือให้ได้ทั้งเงินและยังคงมีอิสรภาพด้วย

หลายครั้งเราทำกับพระเจ้าราวกับว่า “ข้าพระองค์จะรับใช้พระองค์ แต่พระองค์จะเอาเสรีภาพไปจากข้าพระองค์ไม่ได้” ฟังดูเหมือนเป็นข้อตกลงที่ดี แต่ข้อเสนอของพระเจ้านั้นดีกว่ามาก พระองค์เป็นเช่นเดียวกับพ่อของบุตรน้อยคนนั้น อ้อมแขนของพระองค์พร้อมและทรงเต็มพระทัยที่จะรับคนบาปที่กลับใจเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของพระองค์ ไม่มีข้อตกลงที่ดีกว่านี้หรือวิธีที่จะรับใช้พระเจ้าที่ดีกว่านี้แล้ว – JS

ชายชาวอัฟริกาใต้ตอบโต้ชายเก้าคนที่มาปล้นบ้านของเขา หัวขโมยเจ็ดคนหนีไปได้ แต่เจ้าของบ้านสามารถผลักขโมยสองคนตกลงไปในสระน้ำหลังบ้าน เมื่อเห็นว่าชายคนหนึ่งว่ายน้ำไม่เป็น เจ้าของบ้านจึงกระโดดลงไปช่วยชีวิตเขา หนังสือพิมพ์เดอะเคปไทมส์ (The Cape Times) รายงานว่า เมื่อขึ้นจากสระน้ำได้ ขโมยตัวเปียกโชกก็ตะโกนเรียกเพื่อนๆให้กลับมา แล้วเขาก็ชักมีดออกมาขู่ชายที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้ เจ้าของบ้านเล่าว่า “เรายังคงยืนอยู่ริมสระน้ำ และเมื่อผมเห็นมีด ผมเลยจับเขาโยนกลับ ลงน้ำแต่เขาก็ตะเกียกตะกายและจมลงไปอีก ผมเลยช่วยชีวิตเขาอีกครั้ง”

ในจดหมายถึงชาวโคโลสี เปาโลเขียนเกี่ยวกับการช่วยชีวิตอีกแบบว่า พระเจ้าพระบิดา ได้ช่วยกู้พวกเขาจากอาณาจักรแห่งความมืด การช่วยชีวิตครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อพระคริสต์ทรงวายพระชนม์ และเมื่อพวกเขาได้กลับใจมาเชื่อพระองค์ ภาพที่เปาโลใช้ (1:12-13) อธิบายว่าผู้เชื่อได้รับการช่วยกู้จากการครอบงำอันชั่วร้ายของซาตาน โดยถูกย้ายมาในฐานะผู้มีอิสรภาพ เข้าสู่การปกครองอย่างสันติของพระคริสต์ โดยการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู ผู้เชื่อจึงเป็นไท และได้เป็นประชากรในอาณาจักรแห่งความสว่าง

การตอบสนองที่เหมาะสมต่อพระคุณอันอัศจรรย์นี้ คือการแสดงความกตัญญูด้วยใจยินดี โดยถวายการปฏิบัติพระเจ้าตามชอบพระทัยของพระองค์ ด้วยความเคารพและยำเกรง (ฮบ.12:28) – MW

คุณเคยกระหายน้ำมากๆไหม หลายปีก่อน ฉันไปเยี่ยมเคธี น้องสาวของฉันที่ประเทศมาลี อัฟริกาตะวันตก ระหว่างเที่ยวชมทัศนียภาพในบ่ายวันหนึ่ง อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้น กว่า 38 องศาเซลเซียส ฉันบอกน้องว่า “พี่อยากได้อะไรดื่มหน่อย” เมื่อเคธีบอกว่า เธอ ลืมเอาเครื่องมือที่ใช้กรองน้ำมา ฉันเริ่มรู้สึก หมดหวัง ยิ่งเราขับรถไปไกล ฉันยิ่งคิดสงสัยว่าการอดน้ำตายนั้นเป็นอย่างไร

ในที่สุด เคธีพูดขึ้นว่า “ฉันรู้ว่าเราจะไปที่ไหนได้” แล้วเธอก็ขับรถไปที่ประตูสถานทูต ฉันพบเครื่องทำน้ำเย็น! ฉันรีบคว้าถ้วยกระดาษใบเล็ก ดื่มน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของฉันขาดน้ำเป็นเวลานาน ฉันจึงต้องการน้ำปริมาณมากเพื่อให้กลับสดชื่นดังเดิม

ผู้เขียนสดุดีเปรียบความกระหายฝ่ายร่างกายกับความกระหายฝ่ายวิญญาณว่า“กวางกระเสือก กระสนหาลำธารที่มีน้ำไหลฉันใด ข้าแต่พระเจ้า จิตวิญญาณของข้าพระองค์ ก็กระเสือกกระสนหาพระองค์ฉันนั้น” (สดด.42:1) ความกระหายนี้ คือความปรารถนาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่เพียงผู้เดียวอย่างสุดใจ (ข้อ 2)

คุณกำลังต้องการบางสิ่งที่โลกนี้ไม่อาจให้ได้หรือไม่? ความขาดแคลนนี้คือความกระหายของจิตวิญญาณที่ต้องการพระเจ้า จงวิ่งไปหาพระองค์ผู้ทรงสามารถดับความกระหายนั้น “ผู้ที่กระหาย พระองค์ทรงให้เขาอิ่ม และผู้ที่หิว พระองค์ทรงให้เขาหนำใจด้วยของดี” (สดด.107:9) – CHK

ชายคนหนึ่งกำลังกรอกใบสมัครงาน จนมาถึงคำถามว่า “คุณเคยถูกจับกุมหรือไม่?” เขาตอบว่า “ไม่เคย” คำถามต่อมาคือ “สาเหตุ?” ซึ่งเป็นคำถามสำหรับคนที่ตอบข้อก่อนหน้าว่า “เคย” เขาตอบไปว่า “ผมไม่เคยถูกจับได้” เขารู้ตัวดีว่าเขาผิดเต็มประตู!

เช่นเดียวกับเปาโล ท่านรู้ว่าตัวเองก็ทำสิ่งที่ผิดบาปต่อพระเจ้า ท่านเขียนว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนหลู่พระเกียรติ ข่มเหง และทำการหมิ่นประมาทพระองค์” (1 ทธ.1:13) ท่านถึงกับเรียกตัวเองว่าเป็น “ตัวเอก” ในพวกคนบาป (ข้อ 15)

ครั้งหนึ่ง ความบาปได้ทำให้เราแยกจากพระเจ้า และถูกนับเป็นศัตรูของพระองค์เช่นกัน (รม.5:10; คส.1:21) แต่เมื่อเราสารภาพบาปของเรา และยอมรับว่าเราต้องการการยกโทษจากพระองค์ พระองค์ก็ทรงชำระเรา และทรงสร้างเราขึ้นใหม่

พวกเราซึ่งรู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้ามาหลายปีแล้ว อาจมีแนวโน้มที่จะลืม ว่า เราได้รับการช่วยกู้จากอะไรและได้รับการอภัยเรื่องอะไร การแบ่งปันเรื่องราวความผิดพลาดในอดีต และปัจจุบันของเรา และสรรเสริญพระเจ้า ที่ทรงอภัยโทษบาป จะช่วยให้เราไม่ทำตัวแบบ “ฉันชอบธรรมกว่าเธอ” ต่อผู้คนที่ยังไม่รู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้า

ความจริงก็คือ เราทุกคนล้วนเคยผิดเต็มประตู และพระเจ้าทรงสมควร ได้รับเกียรติ เพราะพระเมตตาคุณที่ทรงมีต่อเรา – AMC

ผลการวิจัยของมหาวิทยาลัยชิคาโกรายงานว่า คนเรามีแนวโน้มว่าจะจำภาพแย่ๆได้ดีกว่าภาพดีๆ แม้ทุกคนจะบอกว่าอยากหนีจากกระแสข่าวร้ายๆที่สื่อประโคม ไม่ว่าจะเป็นโศกนาฏกรรม โรคระบาด หรือวิกฤตเศรษฐกิจ แต่ผลการวิจัยกลับบ่งบอกว่าจิตใจของผู้คนผูกติดกับเรื่องเหล่านี้

แคเธอรีน ฮันคีย(1834-1911)สนใจ “ข่าวดี” มากกว่า เธอมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเห็นบรรดาหญิงสาวมารู้จักกับพระคริสต์ เธอป่วยหนักในปี 1866 ขณะที่นอนอยู่บนเตียง เธอคิดถึงผู้คนที่เธอเคยเล่าเรื่องการช่วยกู้ของพระเยซูให้ฟัง และเธอหวังว่าจะมีใครสักคนมาเยี่ยมและปลอบใจเธอด้วย “เรื่องราวโบราณนั้น” ตอนนั้นเองที่เธอเขียนกลอนที่ภายหลังกลายมาเป็นเพลงนมัสการชื่อว่า “เล่าเรื่องโบราณนั้น”

ขอโปรดเล่าเรื่องราวโบราณนั้น

เพื่อให้ฉันชื่นชมเรื่องการไถ่

เล่าตอกย้ำเรื่องนี้ทุกวันไป

ฉันจะได้จดจำและแบ่งปัน

เราไม่เบื่อฟังเรื่องความรักยิ่งใหญ่ของพระเจ้าที่ส่งพระบุตรองค์เดียวของพระองค์เข้ามาในโลก (ยน.3:16) พระองค์มีชีวิตที่สมบูรณ์ รับโทษบาปแทนเราเมื่อพระองค์ถูกตรึงที่กางเขน และสามวันต่อมาพระองค์ทรงคืนพระชนม์ (ลก.23:44-24:3) เมื่อเรารับพระองค์เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรา เราก็มีชีวิตนิรันดร์และเป็นบุตรของพระองค์ (ยน.1:12)

จงบอกเรื่องราวโบราณเรื่องพระเยซูและความรักของพระองค์แก่ผู้อื่น พวกเขาต้องการได้ยินข่าวดี – AMC