พันธกิจมานาประจำวัน

ลอเรนทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นขณะที่ก้าวลงไปนั่งในเรือคยัคซึ่งนั่งได้คนเดียวสู่การผจญภัยในกระแสน้ำเชี่ยว เมื่อรัดเข็มขัดแน่นหนาแล้ว เธอก็เริ่มล่องเรือไปตามแม่น้ำกับกลุ่มนักพายเรือคยัคและคนนำทาง

ลอเรนรู้สึกกลัวมากขึ้นเมื่อมองเห็นน้ำตกเบื้องหน้า ทันใดนั้น เรือของเธอก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดจนพลิกคว่ำ เธอเรียนรู้มาว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จะต้องทำอย่างไรให้ออกจากเรือได้เร็วที่สุด แต่เธอตื่นตกใจมากจนหาปุ่มดีดตัวไม่พบ เธอจึงติดอยู่ในเรือที่คว่ำอยู่ในน้ำ เธอรู้ว่าคงกลั้นหายใจได้อีกไม่นาน และคงจะได้ไปอยู่กับพระเจ้าในไม่ช้า และแล้วก็มีคนมาช่วยเธอทันเวลา เธอจึงรอดชีวิตมาได้ เธอรู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยกู้เธอจากความตายฝ่ายร่างกายในเหตุการณ์ครั้งนั้น

แต่การช่วยกู้ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นได้มาถึงพวกเราแล้ว เป็นการช่วยกู้ฝ่ายวิญญาณที่มาทางพระเยซูคริสต์ ผู้ดำรงสภาพมนุษยฺ์ขณะที่เรากำลังจมอยู่ในความบาป พระเจ้าได้ส่งพระบุตรของพระองค์ลงมาเพื่อให้ชีวิตกับเราผ่านทางการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ (รม.5:8; อฟ.2:5) พระองค์ทรงทำเช่นนั้นเพราะพระองค์ทรง “เปี่ยมด้วยพระกรุณา” และเพราะเหตุ “ความรักอันใหญ่หลวง” (อฟ.2:4)

ด้วยใจที่สำนึกในพระคุณ เราช่วยผู้อื่นได้โดยบอกพวกเขาถึงพระผู้ช่วยให้รอดที่พวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้พบ – AMC

ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ที่ระบาด ทำให้คนทั้งโลกหันมาสนใจเชื้อไวรัส เชื้อไวรัสเป็น สิ่งมีชีวิตที่ต้องพึ่งพิงสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นและจะ ทำลายสิ่งที่มันเข้าไปอาศัยอยู่ ในบางกรณี ไวรัสสามารถเข้าไปฝังตัวโดยที่ผู้ถูกอาศัยไม่รู้ตัวนานนับปี และระหว่างนั้น มันสามารถสร้างความเสียหายให้แพร่ไปขนาดที่เราคิดไม่ถึง ถ้าเราเอามันออกมา มันจะหยุดเติบโตชั่วขณะ หรือไม่ก็ตาย

ในทำนองเดียวกัน บาปก็ต้องการที่ที่มันจะเข้าไปอาศัยลำพังตัวมันเอง เช่น ความเย่อหยิ่ง ความโลภ ความโกรธ และความเห็นแก่ตัวนั้น เป็นเพียงแค่คำศัพท์ แต่เมื่อมันมีอำนาจเหนือมนุษย์ที่มันเข้าไปฝังตัวอยู่ มันจะเริ่มทำลายล้างตราบที่ผู้ถูกอาศัยยังมีชีวิตอยู่

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการสละพระชนม์บนกางเขนของพระเยซูคริสต์ที่ทำให้คริสเตียน “พ้นจากบาป” (รม.6:18) แม้เราจะยังคงทำบาป แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ที่อยู่ในเราจะช่วยให้เราสามารถต้าน “ไวรัสบาป” ซึ่งเป็นความต้องการของเนื้อหนังได้ (กท.5:16) อัครทูตยอห์นกล่าวว่า “ผู้ที่บังเกิดในครอบครัวของพระเจ้าจะไม่กระทำบาปจนเป็นนิสัย เพราะชีวิตของพระเจ้าอยู่ในพวกเขา” (1 ยน.3:9) เวลานี้เราดำเนินชีวิตอย่างมีเสรีภาพโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และวันหนึ่งเราจะยืน “อยู่เฉพาะพระสิริของพระองค์ ให้ปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี” (ยด.24)

วันนี้ขณะที่คุณกำลังจะก้าวออกไปในโลก ซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อ “ไวรัสบาป” คุณรู้สึกโล่งใจขึ้นบ้างหรือไม่ เมื่อได้รู้เช่นนี้ – CPH

ในวันที่พระเยซูทรงฟื้นคืนพระชนม์ พระองค์ทรงปรากฏแก่เหล่าสาวกและให้พวกเขาดูพระหัตถ์และพระบาทในตอนแรก พวกเขาไม่เชื่อ เพราะเรื่องนี้มหัศจรรย์เกินกว่าจะเป็นจริงได้ (ลก.24:40-41) ตอนนั้นโธมัสไม่ได้อยู่ด้วย เขาจึงไม่ยอมเชื่อจนกว่าจะได้เห็น เมื่อพระเยซูปรากฏแก่โธมัสและบอกให้เขาเอานิ้วแหย่เข้าไปในรอยตะปูที่พระหัตถ์และคลำที่สีข้างพระองค์ โธมัสก็ร้องออกมาว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของ ข้าพระองค์และพระเจ้าของข้าพระองค์” (ยน. ์ 20:28)

ต่อมาภายหลัง เมื่อเปาโลบอกกับชาวฟีลิปปีถึงการทนทุกข์ของท่าน ท่านยังได้ประกาศว่าพระเยซูทรงเป็นพระเจ้า และเป็นพยานว่าท่านถือว่าประสบการณ์ทั้งสิ้นของท่านนั้นไร้ประโยชน์ “เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า” (ฟป. 3:8)

คุณและผมไม่เคยเห็นพระเยซูทรงห้ามพายุหรือชุบใครให้ฟื้นจากตาย เราไม่เคยนั่งอยู่แทบพระบาทที่เชิงเขาในแคว้นกาลิลี และฟังพระองค์สอน แต่โดยความเชื่อ เราได้รับการเยียวยาฝ่ายวิญญาณด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์แทนเรา เราจึงร่วมกับโธมัสและเปาโลและคนอีกนับไม่ถ้วน ยอมรับว่าพระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

พระเยซูตรัสว่า “เพราะท่านได้เห็นเราท่านจึงเชื่อหรือ ผู้ที่ไม่เห็นเราแต่เชื่อก็เป็นสุข” (ยน. 20:29) เมื่อเราเชื่อ เราเองก็เรียกพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์และพระเจ้าของข้าพระองค์” ได้ – DCE