วันอังคารที่ 8 กันยายน

อ่าน: 2 โครินธ์ 1:3-11
(พระเจ้า) ทรงชูใจเรา…เพื่อเราจะสามารถชูใจ…(ผู้อื่น)…ได้ด้วยความชูใจซึ่งตัวเราเองได้รับจากพระเจ้า -2 โครินธ์ 1:4

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: สุภาษิต 3-5, 2 โครินธ์ 1

        ผมถามกลุ่มนักกีฬาคริสเตียนว่า ปกติแล้ว พวกเขาตอบสนองต่อความยากลำบากอย่างไร คำตอบของพวกเขามีทั้ง กลัว โกรธ เวทนาตัวเอง ก้าวร้าว สิ้นหวัง แสดงออก อย่างหยาบคาย เฉยชา และเข้าหาพระเจ้า ผมหนุนใจพวกเขาให้วางใจว่าพระเจ้าจะทรงชูใจพวกเขา แล้วใช้พวกเขาชูใจผู้อื่นด้วย
        เปาโลก็ได้หนุนใจกลุ่มผู้เชื่อในเมืองโครินธ์ เช่นเดียวกับที่ผมหนุนใจนักกีฬาเหล่านั้น ท่านได้เตือนพวกเขาว่าความทุกข์ยากเป็นสิ่งที่ผู้ติดตามพระเยซูคริสต์ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ มีหลายคนถูกกลั่นแกล้ง ถูกจองจำ และถูกข่มเหง เพียงเพราะเขาเกี่ยวข้องกับพระเยซู เปาโลต้องการให้ชาวเมืองโครินธ์รู้ว่าท่ามกลางปัญหาเหล่านั้น พระเจ้าทรงเป็นแหล่งแห่งความช่วยเหลือของพวกเขา พระองค์จะเสด็จมาอยู่เคียงข้างเขาและช่วยให้พวกเขาตอบสนองอย่างชอบธรรม จากนั้น เปาโลได้บอกเหตุผลข้อหนึ่งในหลายๆข้อที่พระเจ้าทรงยอมให้เกิดความทุกข์ยากแล้วนำการชูใจมาสู่เรา นั่นคือ เพื่อชาวเมืองโครินธ์จะสามารถเห็นใจในความโศกเศร้าของผู้อื่นและชูใจผู้อื่นได้ (2 คร.1:4)
        เมื่อเรามีความทุกข์ ให้เราจำไว้ว่า พระเจ้าจะทรงนำการเล้าโลมใจมาถึงเราผ่านทางพระวจนะของพระองค์ ทางพระวิญญาณบริสุทธิ์ และทางเพื่อนผู้เชื่อ พระเจ้าไม่ได้ทรงชูใจเราเพื่อให้เรารู้สึกดี แต่เราได้รับการปลอบโยนจากพระเจ้า ก็เพื่อที่เราจะได้ปลอบโยนผู้อื่น – MW

เมื่อพระเจ้าปลอบประโลมคุณอย่างไร
จงส่งต่อกำลังใจถึงผู้คน
ให้เขารู้ผู้ประทานความรักล้น
คือพระเจ้าแห่งสากลของพวกเรา
– Hess

เมื่อพระเจ้าอนุญาตให้เกิดความทุกข์
พระองค์ก็ประทานการชูใจด้วย

วันพฤหัสที่ 3 กันยายน

อ่าน: ฟีลิปปี 1:8-18
พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทราบว่าการทั้งปวงที่อุบัติขึ้นกับข้าพเจ้านั้น ได้กลับเป็นเหตุให้ข่าวประเสริฐแผ่แพร่กว้างออกไป – ฟีลิปปี 1:12

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี:สดุดี 140-142, 1 โครินธ์ 14:1-20

        ในแผนที่ที่ปกหลังพระคัมภีร์ของผม ได้บอกเส้นทางการไปประกาศข่าวประเสริฐของเปาโลด้วยเส้นสีที่มีลูกศรบอกทิศทาง ในการเดินทาง 3 ครั้งแรก ลูกศรชี้เส้นทางจากจุดเริ่มต้นและบอกเส้นทางกลับ แต่ในการเดินทางครั้งที่ 4 เปาโลไปในฐานะของนักโทษของซีซาร์และลูกศรแสดงการเดินทางของท่านชี้ไปเพียงเที่ยวเดียว คือ สิ้นสุดลงที่โรม
        เราอาจอยากจะเรียกการเดินทางครั้งนี้ว่า่ คราวอับโชคในชีวิตของเปาโล แต่ตัวของท่านเองกลับเห็นว่าในการเดินทางครั้งนี้ พระเจ้าได้ทรงนำและใช้ท่านอย่างมากมาย เช่นเดียวกับการเดินทาง 3 ครั้งก่อนหน้านั้น
        ท่านเขียนไว้ว่า “ดูก่อนพี่น้องทั้งหลายี ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทราบว่า การทั้งปวงที่อุบัติขึ้นกับข้าพเจ้านั้น ได้กลับเป็นเหตุให้ข่าวประเสริฐแผ่แพร่กว้างออกไป จนประจักษ์ทั่วกันในหมู่ผู้คุมและคนอื่นๆว่า การที่ข้าพเจ้าถูกจำจองนั้นก็เพื่อพระคริสต์ และพี่น้องส่วนมากได้เกิดความไว้วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้า เนื่องด้วยการจำจองของข้าพเจ้า และพวกเขามีใจกล้าขึ้น ที่จะกล่าวพระวจนะของพระเจ้าโดยปราศจากความกลัว” (ฟป.1:12-14)
        แม้ในเวลาที่การเดินทางของชีวิตเราจะเต็มไปด้วยพันธนาการและข้อจำกัด เราก็ยังแน่ใจได้ว่าพระเจ้าจะทรงหนุนใจผู้อื่นผ่านเรา เมื่อเรากล่าวพระวจนะของพระองค์และไว้วางใจในพระองค์ – DCM

แม้หนทางเราเลือกเดินเกินคาดเดา
องค์พระเจ้าสัตย์ซื่อทรงนำหน้า
เราติดตามสำแดงให้โลกา
ได้เห็นว่าพระคุณมีเพียงพอ
– Sper

สำหรับคริสเตียน ทางที่ดูเหมือนอ้อม
แท้จริงแล้วอาจเป็นทางใหม่ไปสู่พระพร

Read more…

วันศุกร์ที่ 21 สิงหาคม

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี:สดุดี 107-109, 1 โครินธ์ 4

อ่าน:มัทธิว 5:3-12
บุคคลผู้ใดรู้สึกบกพร่องฝ่ายวิญญาณ ผู้นั้นเป็นสุข เพราะแผ่นดินสวรรค์เป็นของเขา – มัทธิว 5:3

        ผมเคยมองว่าคำเทศนาบนภูเขาของพระเยซูในมัทธิว 5:3-12 เป็นรูปแบบหนึ่งของการปลอบใจคนที่โชคร้าย “ในเมื่อเจ้าไม่ได้ร่ำรวยและสุขภาพก็ย่ำแย่ แถมใบหน้าเจ้ายังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เราจะให้ถ้อยคำดีๆ แก่เจ้าสักสองสามประโยค เจ้าจะได้รู้สึกดีขึ้น”
        แต่พระเยซูแตกต่างจากกษัตริย์ในยุคกลาง ที่ชอบโยนเศษเหรียญให้กับฝูงชน พระองค์สามารถประทานรางวัลให้กับผู้ฟังของพระองค์ได้จริงๆ พระองค์ผู้เสด็จลงมาจากสวรรค์รู้ดีว่ารางวัลแห่งแผ่นดินสวรรค์นั้นชดเชยความทุกข์ยากในโลกนี้ได้อย่างไม่มีปัญหา
        แต่คริสเตียนจำนวนมากกลับมองว่าการจดจ่ออยู่กับรางวัลในอนาคตที่เราจะได้รับเป็นเรื่องที่ล้าสมัย บิล เลสลี่ อดีตศิษยาภิบาลของผม ตั้งข้อสังเกตไว้ว่า “ยิ่งคริสตจักรร่ำรวยและประสบความสำเร็จมากขึ้นเท่าไหร่ แนวโน้มที่สมาชิกจะร้องเพลงว่า ‘โลกนี้หาใช่บ้านของฉันไม่ ฉันเพียงแค่เดินทางผ่านมันไป’ จะค่อยๆลดลง และแทนที่ด้วยเพลง ‘โลกนี้พระเจ้าประทาน’”
        เราจงอย่าได้ลดคุณค่าของความหวังที่จะได้รับรางวัลในอนาคต บทเพลงซึ่งแต่งโดยทาสชาวอเมริกันทำให้เราตระหนักถึงความเชื่ออันนำมาซึ่งการปลอบประโลม “เคลื่อนลงมาเถิดเจ้ารถม้าที่แสนหวาน โปรดมารับข้ากลับบ้าน” “ไม่มีใครรู้ถึงความทรมาน นอกจากองค์ภูบาลเยซู”
        เมื่อเวลาผ่านไป ผมไม่เพียงแต่เรียนรู้ที่จะชื่นชม แต่ยังปรารถนาที่จะได้รับรางวัลซึ่งพระองค์ทรงสัญญาว่าจะให้กับเราในอนาคตด้วย – PY

สักวันหนึ่งทรัพย์ในโลกเราหวงไว้
จะเสื่อมไปหาใช่อยู่คงทน
แต่ร่ำรวยจิตวิญญาณน่าฉงน
ไม่กังวลเพราะสั่งสมทรัพย์แท้จริง
- Bucks

รางวัลของผู้ชนะในการทดลองที่มืดมน ได้แก่ มงกุฎที่เรืองรอง