ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชีวิตฉันจะเป็นอย่างนี้ ฉันอยากแต่งงานตอนอายุ 19 ปีมีลูกสักครึ่งโหล และเป็นแม่บ้าน ดูแลลูกๆ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ฉันไปทำงาน แต่งงานตอนอายุสี่สิบกว่า และไม่มีลูก ฉันหวังอยู่นานหลายปีว่าพระธรรมสดุดี 37:4 อาจจะเป็นพระสัญญาที่พระเจ้ายืนยันกับฉันว่า “พระองค์จะประทานตามใจปรารถนาของท่าน”

แต่พระเจ้าไม่ได้ “ทรงกระทำให้สำเร็จ” เสมอไป (สดุดี 37:5) และบางครั้งความปรารถนาที่ไม่เป็นจริงก็ทำให้ฉันรู้สึกเศร้า ชีวิตของคุณก็อาจจะเป็นเหมือนฉันที่ผกผันไปจากที่วางแผนไว้ พระธรรมสดุดี 37 ได้ให้ข้อคิดบางประการที่อาจจะเป็นประโยชน์ (แม้ว่าจะเป็นการเปรียบเทียบระหว่างเรากับคนชั่วก็ตาม)

จากสดุดี 37:4 เราได้เรียนรู้ว่า ความปรารถนาที่ไม่เป็นจริงไม่จำเป็นต้องพรากความสุขไปจากชีวิตเรา เมื่อเรารู้จักน้ำพระทัยของพระเจ้า พระองค์จะกลายมาเป็นความชื่นชมยินดีของเรา

“จงมอบทางของท่านไว้กับพระเจ้า” (สดุดี 37:5) คำว่ามอบ (commit) หมายถึง “กลิ้ง” เฮอร์เบิร์ต ล็อคเยียร์ ซึ่งเป็นอาจารย์สอนพระคัมภีร์กล่าวว่า “จงกลิ้งทางของท่านลงบนพระเจ้า” เหมือนคนที่วางภาระที่ตัวเองแบกรับไม่ไหวลงบนไหล่ของคนที่มีกำลังมากกว่า

“วางใจในพระองค์” (สดุดี 37:5) เมื่อเราฝากทุกสิ่งไว้กับพระเจ้าด้วยความเชื่อ

มั่น เราสามารถ “สงบอยู่ต่อพระเจ้า” (สดุดี 37:7) เพราะพระองค์กำลังนำสิ่งที่ดีที่สุดมาสู่ชีวิตของเรา – AMC

สามีภรรยาคู่หนึ่งที่มีป้าซึ่งเป็นผู้สูงอายุมาอยู่ด้วย รู้สึกเป็นห่วงว่าท่านจะไม่รู้สึกสบายเหมือนอยู่บ้าน พวกเขาจึงเนรมิตห้องหนึ่งในบ้านของพวกเขา ให้เหมือนกับห้องนอนที่บ้านของท่าน เมื่อท่านมาถึง ท่านรู้สึกว่าเครื่องเรือนภาพที่แขวนบนฝาผนัง และสิ่งท่านชื่นชอบล้วนแต่ทำให้ท่านรู้สึกได้รับการ “ต้อนรับกลับบ้าน!”

ในยอห์น 13:36-14:4 เป็นเรื่องราวที่พระเยซูตรัสกับสาวกถึงการสิ้นพระชนม์ของพระองค์เพื่อเตรียมพวกเขาให้พร้อมรับเหตุการณ์นั้นเมื่อซีโมน เปโตร ถามพระองค์ว่า “พระองค์จะเสด็จไปที่ไหน” พระเยซูตรัสตอบว่า “ที่ซึ่งเราจะไปนั้น ท่านจะตามเราไปเดี๋ยวนี้ไม่ได้ แต่ภายหลังท่านจะตามไป” (ยอห์น 13:36) พระเยซูตรัสกับเปโตรโดยตรง (และหมายรวมถึงทุกคนที่ติดตามพระองค์ด้วย) ว่า “ในพระนิเวศของพระบิดาเรามีที่อยู่เป็นอันมาก ถ้าไม่มีเราคงได้บอกท่านแล้วเพราะเราไปจัดเตรียมที่ไว้สำหรับท่านทั้งหลายเมื่อเราไปจัดเตรียมที่ไว้สำหรับท่านแล้ว เราจะกลับมาอีกรับท่านไปอยู่กับเราเพื่อว่าเราอยู่ที่ไหนท่านทั้งหลายจะได้อยู่ที่นั่นด้วย” (ยอห์น 14:2-3)

สวรรค์เป็นที่ที่ผู้เชื่อจากทุกเผ่าพันธุ์และทุกชนชาติมารวมเป็นครอบครัวเดียวกัน และยังเป็นบ้านของพระบิดาของเราอีกด้วย ซึ่งในบ้านหลังนั้นพระองค์กำลังเตรียมที่ไว้ให้คุณโดยเฉพาะ

เมื่อคุณไปถึงสวรรค์และพระเยซูทรงเปิดประตูต้อนรับ คุณจะรู้ว่าคุณมาถึงบ้านแล้ว – DCM

เป็นไปได้หรือไม่ที่ความเจริญก้าวหน้าของเทคโนโลยีด้านการสื่อสาร ทำให้เราเผชิญหน้ากับคนอย่างเหมาะควรไม่เป็น? ปัจจุบันนายจ้างสามารถส่งจดหมายอิเลคทรอนิคแจ้งการปลดพนักงานได้ และผู้คนสามารถวิจารณ์คนอื่นได้บนเฟซบุ๊คและทวิตเตอร์ แทนที่จะพูดกันหน้าต่อหน้า อาจจะดีกว่าถ้าเราเลิกการสื่อสารอย่างนั้น และหันมาเลียนแบบวิธีที่เปาโล สื่อสารกับเปโตรเมื่อทั้งสองมีความขัดแย้งกัน

เปาโลต้องเผชิญหน้ากับเปโตร เมื่อท่านกลับกลอก(กท.2:11-16)เปโตรเคยสามัคคีธรรมกับพวกต่างชาติ แต่เมื่อพวกยิว(ซึ่งเชื่อว่าคนบาปจะรอดได้โดยทางพระเยซูและการรักษาธรรมบัญญัติของโมเสส)เดินทางมาถึง ท่านก็แยกตัวจากพวกต่างชาติ ท่านไม่ยอมรับพวกเขา แต่ก็ประกาศว่าเป็นหนึ่งเดียวกับพวกเขาเมื่อเปาโลเห็นความหน้าซื่อใจคดเช่นนี้ ท่านจึงเผชิญหน้ากับเปโตรด้วยความรักและความรู้สึก ที่รุนแรงต่อการที่เปโตรประนีประนอมตามระบบธรรมบัญญัติที่ไม่มีฤทธิ์อำนาจเปลี่ยนแปลงชีวิตท่านตักเตือนเปโตรอย่างจริงจังว่าพระคุณนำไปสู่เสรีภาพจากการเป็นทาสบาป และนำไปสู่การเชื่อฟังพระเจ้า

การพูดคุยอย่างเปิดอกกับพี่น้องคริสเตียนอาจเป็นเรื่องยาก แต่จะส่งเสริมให้เกิดความบริสุทธิ์และความเป็นเอกภาพ เราสามารถแสดงความรับผิดชอบต่อกันและกันด้วยการพูดความจริงด้วยใจรัก (อฟ.4:15) โดยการดำเนินท่ามกลางฤทธิ์อำนาจแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ – MW

การมีตาที่ปกติดีทั้งสองข้างยังไม่เพียงพอที่จะทำให้มองเห็นชัดเจน ฉันเข้าใจเรื่องนี้จากประสบการณ์ หลังจากที่รับการผ่าตัดหลายครั้งเพื่อรักษาเรตินาที่ฉีกขาด ตาแต่ละข้างมองเห็นได้อย่างชัดเจนแต่ไม่ทำงานประสานกัน ตาข้างหนึ่งจะมองไปไกล ขณะที่อีกข้างหนึ่งจะมองแต่ใกล้ๆ แทนที่จะทำงานประสานกัน แต่ละข้างต่างก็แข่งกัน ตาของฉันไม่สามารถหาจุดโฟกัสได้ จนกระทั่งฉันได้แว่นสายตาใหม่มาช่วยในอีกสามเดือนต่อมา

มุมมองที่เรามีต่อพระเจ้าก็อาจเป็นเช่นนี้บางคนมุ่งจุดสนใจไปที่พระเจ้าได้ดีเมื่อมองพระองค์ใน “ระยะใกล้” คือ เมื่อพวกเขาคิดว่าพระองค์ทรงอยู่ใกล้ชิดพวกเขาในชีวิตประจำวันส่วนคริสเตียนบางคนมองเห็นพระเจ้าได้ชัดเจนกว่า เมื่อมองพระองค์จาก “ระยะไกล” หรือเหนือกว่าสิ่งใดๆ ที่เราจะจินตนาการได้เป็นผู้ที่ครอบครองจักรวาลด้วยฤทธานุภาพและความยิ่งใหญ่

ในขณะที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่ามุมมองไหนดีที่สุด พระคัมภีร์จะเป็นแว่นสายตาที่ช่วยให้เรามองเห็นว่าทั้งสองมุมมองนั้นล้วนถูกต้อง กษัตริย์ดาวิดนำเสนอทั้งสองมุมมองไว้ในสดุดี 145 “พระเจ้าทรงสถิตใกล้ทุกคนที่ร้องทูลพระองค์” (สดุดี 145:18) และ “พระเจ้านั้นยิ่งใหญ่ และสมควรจะสรรเสริญอย่างยิ่งความใหญ่ยิ่งของพระองค์นั้นเหลือจะหยั่งรู้” (สดุดี 145:3)

ขอบคุณพระบิดาแห่งฟ้าสวรรค์ที่ทรงอยู่ใกล้พอที่จะได้ยินคำอธิษฐานของเราและทรงฤทธานุภาพยิ่งใหญ่จนกระทั่งทรงตอบสนองทุกความต้องการของเราได้ – JAL

ชายคนหนึ่งซึ่งเติบโตมาในฟาร์มปศุสัตว์ในเวสท์เท็กซัส เล่าถึงกังหันลมเก่าแก่สภาพทรุดโทรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างโรงนาของครอบครัว และช่วยวิดน้ำเข้านาของพวกเขานั่นเป็นแหล่งน้ำเพียงแหล่งเดียวสำหรับพื้นที่ไกลหลายกิโลเมตร

กังหันลมจะทำงานได้ดีในช่วงที่ลมแรง แต่ในช่วงที่ลมแผ่วๆ กังหันจะไม่หมุน ต้องอาศัยมือช่วยหมุนใบพัดไปเรื่อยๆ จนกว่ามีลมพัดมากังหันลมจะส่งน้ำเข้านาได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในทิศทางที่เหมาะสม

ผมคิดถึงเรื่องนี้เมื่อมีโอกาสพบกับบรรดาศิษยาภิบาลจากคริสตจักรขนาดเล็ก หลายคนรู้สึกโดดเดี่ยวและขาดคนสนับสนุน เป็นคนที่คอยดูแลคนอื่น แต่กลับดูเหมือนไม่มีใครเหลียวแล ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มอ่อนล้าและพยายามดิ้นรนเพื่อหาน้ำธำรงชีวิตให้กับฝูงแกะของตน ผมอยากเล่าให้พวกเขาฟังถึงกังหันลมเก่าแก่กับความจำเป็นที่เราจะต้องปรับทิศทางใหม่ทุกวัน เพื่อหันมาหาพระเจ้าและพระคำของพระองค์ และดื่มจากพระองค์ผู้ทรงเป็นแหล่งน้ำธำรงชีวิต

เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับศิษยาภิบาลเท่านั้น แต่กับเราทุกคนด้วย การปรนนิบัติพระเจ้าจะต้องหลั่งไหลจากภายในสู่ภายนอก พระเยซูตรัสว่า“ผู้ที่วางใจในเรา…แม่น้ำที่มีน้ำธำรงชีวิตจะไหลออกมาจากภายในผู้นั้น” (ยอห์น7:38) เราจะแตะต้องชีวิตของผู้อื่นได้ ก็ต่อเมื่อพระเจ้าตรัสกับส่วนลึกในจิตใจของเรา จงกลับมาหาแหล่งแห่งชีวิตอยู่เสมอเพื่อเราจะช่วยผู้อื่นให้มีกำลังขึ้นใหม่ได้ – DHR

ในยุคแรกที่มีการปฏิรูปศาสนาคริสต์นิกายโปรแตสแตนท์ในยุโรป คาธารีนา ฟอนบอรา อดีตแม่ชี ได้แต่งงานกับมาร์ติน ลูเธอร์(1625) มีหลายคนพูดว่าทั้งคู่มีชีวิตสมรสที่มีความสุขมาก ลูเธอร์กล่าวว่า “ไม่มีความผูกพันใดใดในโลกที่จะหวาน หรือการแยกจากกันใดใดที่จะขมเท่ากับความผูกพันและการแยกจากที่เกิดขึ้นในชีวิตสมรสที่ดี”

คาธารีนาตื่นตั้งแต่ตี 4 เพื่อดูแลการงานของเธอ ลูเธอร์จึงเรียกเธอว่า “แม่ดาวประจำรุ่งแห่งวิทเทนเบอร์ก” เธอทำงานหนักดูแลพืชผักสวนครัวและสวนผลไม้ นอกจากนี้ เธอยังดูแลธุรกิจครอบครัว รวมทั้งบ้านและทรัพย์สินของลูเธอร์อีกด้วย ทั้งสองคนมีลูก 6 คน และคาธารีนารู้สึกว่าบ้านเป็นเหมือนกับโรงเรียนพัฒนาลักษณะนิสัย การที่เธอทำงานหนักและดูแลครอบครัวทำให้เธอกลายเป็นสตรีที่มีอิทธิพลต่อผู้อื่น

ดูเหมือนคาธารีนาจะมีลักษณะเหมือนกับสตรีที่กล่าวไว้ในพระธรรมสุภาษิต 31 แท้จริงเธอที่ดีเลิศโดยแท้ เธอ “ลุกขึ้นตั้งแต่ยังมืดอยู่” และ “จัดอาหารให้ครัวเรือนของเธอ” (สุภาษิต 31:15) นอกจากนี้ เธอยัง “ดูแลการงานในครัวเรือนของเธอ และไม่ชุบมือเปิบ” (สุภาษิต 31:27)

เราสามารถเรียนรู้เรื่องความรัก ความขยันหมั่นเพียร และความยำเกรงพระเจ้าที่สตรีผู้ทรงอิทธิพลพึงมี ได้จากแบบอย่างชีวิตของคาธารีนา – HDF

คาทสึ โฮะคุไซ เป็นศิลปินที่โด่งดังและมีผลงานมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในช่วงปี 1826-1833 ขณะที่เขามีอายุราว 65-70 ปี เขาได้สร้างสรรค์ผลงานที่ยิ่งใหญ่เป็นงานพิมพ์สีบนแผ่นไม้ ที่ใช้ชื่อว่า 36 มุมมองของภูเขาฟูจิ ยังมีภาพวาดซึ่งเป็นงานชิ้นเอกของเขา ที่มีชื่อว่า คลื่นยักษ์นอกชายฝั่งคานางาวา ซึ่งโฮะคุไซวาดในช่วงที่เขาประสบกับวิกฤตการณ์ด้านการเงินและความรู้สึก เป็นภาพของกำแพงน้ำซึ่งมีฟองคลื่นอยู่ตรงปลายยอดคล้ายกรงเล็บกำลังจะตะปบลงมาที่เรือเล็กสามลำที่มีฝีพายอยู่เต็มลำเรือ

สดุดีบทที่ 107 ก็บอกถึงเรื่องราวของคนที่กำลังประสบกับหายนะทางทะเล ขณะที่ลอยอยู่บนคลื่น “คนเหล่านั้นถูกซัดขึ้นไปสู่ท้องฟ้าและลงไปสู่ที่ลึก” และด้วยเหตุนี้ “ใจของเขาฝ่อไปในเหตุการณ์ร้ายของเขา” (สดุดี 107:26) ในที่สุด กะลาสีเรือจึงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังพระเจ้า และพระองค์ทรงตอบเขาโดยการทำให้ทะเลสงบลงและนำเขาไปยังจุดหมายปลายทาง (สดุดี 107:28-30)

เมื่อเราเผชิญกับสถานการณ์ที่สิ้นหวัง เรามักจะมองหาคนที่จะให้คำแนะนำและคำหนุนใจ แต่พวกเขาก็อยู่ในเรือลำเดียวกันกับเราและถูกซัดไปมาอยู่ในมหาสมุทรของชีวิตเช่นกัน มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่อยู่นอกเรือพระองค์ทรงครอบครองอยู่ และทรงมั่นคงและเข้มแข็งพอที่จะสงบคลื่นลมได้ (สดุดี 107:24-25,29) คุณกำลังเผชิญปัญหาอยู่หรือไม่? จงร้องหาพระองค์! – JBS

 

สถิติตัวเลขให้ข้อมูลกับเรา แต่บางครั้งอาจพลิกแพลงทำให้เราไม่ค่อยใส่ใจผู้คนที่ถูกกล่าวถึงในสถิติ เมื่อไม่นานมานี้ ผมรู้สึกเช่นนั้นขณะที่อ่านสถิติที่ว่า มีคน 15 ล้านคนที่เสียชีวิตเพราะความหิวโหย เป็นเรื่องที่โหดร้ายและสำหรับพวกเราที่อยู่ในวัฒนธรรมที่มีเหลือเฟือ การจะเข้าใจเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ในปี 2008 มีเด็กเกือบ 9 ล้านคนเสียชีวิตก่อนอายุ 5 ขวบ โดย 1 ใน 3 ของเด็กเหล่านั้นเสียชีวิตเพราะความอดอยาก นั่นเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ แต่นี่ไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข แต่ที่เด็กเหล่านั้นเป็นบุคคลที่พระเจ้าทรงรัก

เราสามารถสำแดงพระทัยแห่งความรักของพระบิดาได้ด้วยการให้ความช่วยเหลือผู้คนทางฝ่ายร่างกาย ซาโลมอนกล่าวว่า “บุคคลผู้บีบบังคับคนยากจน ดูถูกพระผู้สร้างของเขา แต่บุคคลที่เอ็นดูต่อคนขัดสนก็ถวายเกียรติแด่พระองค์” (สภษ.14:31) เราสามารถสำแดงความเมตตาต่อผู้ที่ขัดสนได้ด้วยการอาสาช่วยทำอาหาร หางานให้ บริจาคเงินเพื่อสนับสนุนการขุดบ่อน้ำในที่ที่ขาดแคลนน้ำสะอาด แจกอาหารให้กับชุมชนที่ยากจน สอนผู้คนให้ค้าขาย หรือเลี้ยงอาหารกลางวันเด็ก

การมีส่วนรับผิดชอบในสิ่งเหล่านี้เป็นการถวายเกียรติแด่พระบิดาและเห็นพ้องกับพระองค์ผู้ทรงห่วงใยมนุษย์ทุกคน คนที่หิวอาจได้ยินพระกิตติคุณชัดเจนขึ้นเมื่อเขาอิ่มท้องแล้ว – BC

มาร์คกำลังมีปัญหา เขามาถึงร้านอาหารที่เขานัดเพื่อนที่คริสตจักรไว้ช้าไปหนึ่งชั่วโมง เพื่อนของเขากลับไปแล้วและมาร์ครู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาซื้อบัตรกำนัลสำหรับการรับประทานอาหารจากที่ร้าน และแวะไปที่ร้านขายบัตรอวยพรแถวนั้นเพื่อหาซื้อแผ่นการ์ดเขียนคำขอโทษ เขาต้องประหลาดใจที่พบการ์ดซึ่งมีข้อความว่า “เสียใจในสิ่งที่ทำลงไป” วางอยู่ในจุดที่ไม่ค่อยมีใครสังเกต และมีอยู่เพียงไม่กี่ใบจากการ์ดนับร้อยใบที่วางจำหน่าย เขารีบซื้อการ์ดใบนั้นและมอบให้กับเพื่อน ซึ่งก็ยอมรับคำขอโทษของเขา

แม้ว่าการ์ดขอโทษจะไม่เป็นที่นิยมมากนัก แต่คำขอโทษเป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องใช้บ่อยๆ ในความสัมพันธ์ การขอโทษเป็นการปฏิบัติตามพระคัมภีร์ พระเยซูสั่งสาวกของพระองค์ให้คืนดีกับคนที่เราทำผิดด้วย (มธ.5:23-24; 18:15-20)และอัครทูตเปาโลกล่าวว่า “ถ้าเป็นได้ คือเท่าที่เรื่องขึ้นอยู่กับท่าน จงอยู่อย่างสงบสุขกับทุกคน” (รม.12:18) การจะอยู่อย่างสงบสุขได้อาจจำเป็นต้องมีการกล่าวขอโทษ

การขอโทษอาจเป็นเรื่องยาก เพราะต้องอาศัยจิตใจที่ถ่อมลงที่จะยอมรับความผิดพลาด ซึ่งอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นเองในตัวเรา แต่การแสดงความรับผิดชอบต่อความผิดที่เราทำลงไป นำมาซึ่งการเยียวยารักษาและการฟื้นความสัมพันธ์

คุณเคยมีปัญหากับใครหรือไม่? จงกลืนความเย่อหยิ่งและเป็นฝ่ายริเริ่มแม้ว่าคุณจะไม่มีการ์ดที่จะช่วยพูดแทนคุณก็ตาม – AMC

หลานๆของผมชอบเล่นเลโก้ ตัวต่อพลาสติกสีสันสดใสเหล่านี้ ทำให้พวกเขามีจินตนาการในการก่อสร้างป้อมปราการ เครื่องบิน บ้านหรืออะไรก็ตามที่บอกไว้ในคำแนะนำที่มากับของเล่น

เมื่อตัวเลโก้ในกล่องถูกเทลงบนพื้น หลานของผมก็เริ่มนำแต่ละชิ้นมาประกอบเข้าด้วยกันแต่ไม่นาน พวกเขาก็คิดว่า ไม่จำเป็นต้องทำตามคำแนะนำที่มากับของเล่น ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าการประกอบเลโก้ตามสัญชาตญาณของพวกเขาเองไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี ดังนั้น พวกเขาจึงรื้อออกและเริ่มประกอบใหม่ แต่ครั้งนี้พวกเขารู้แล้วว่าการปฏิบัติตามคำแนะนำนั้นสำคัญเพียงใด

คุณต้องการแยกชิ้นส่วนในชีวิตของคุณออกจากกันแล้วนำมาประกอบใหม่ตามคำแนะนำของพระเจ้าหรือไม่? ถ้าคุณมีพระเยซูคริสต์เป็นรากฐานที่คุณยึดมั่น ก็จงเริ่มดำเนินชีวิตตามพิมพ์เขียวของพระองค์ เปาโลกล่าวว่า “ขอทุกคนจงระวังให้ดีว่าเขาจะก่อขึ้นมาอย่างไร” บนรากฐานนี้ (1 คร.3:10-11)พิมพ์เขียวที่ว่าคืออะไร? จงให้เกียรติผู้อื่นด้วยการถ่อมตัวลงปรนนิบัติพวกเขา (ฟป.2:3-4) จงให้ด้วยใจกว้างขวางแก่ผู้ที่ขัดสน (ยก.2:14-17) จงตอบสนองด้วยความรักต่อผู้ที่ทำผิดต่อคุณ (รม.12:14-21) นี่เป็นเพียงตัวอย่างของสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้คุณก่อขึ้นในชีวิตที่ควรค่าแก่การเป็นวิหารของพระองค์ (1 คร.3:16) – JS