ขณะที่กำลังเรียนพระธรรมสุภาษิตในการศึกษาพระคัมภีร์กลุ่มย่อย ผู้นำกลุ่มเสนอให้เราเปลี่ยนจากคำว่า คนเกียจคร้าน เป็น คนงอมืองอเท้า (สภษ.6:6,9) ค่อยคุ้นเคยหน่อย ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงผู้คนมากมายที่ฉันมองว่าเป็นพวกย่อท้อ

เช่น พ่อแม่ที่ไม่อบรมสั่งสอนลูกให้ดี หรือผู้ชายที่ไม่ยอมช่วยงานในบ้าน หรือเด็กวัยรุ่นที่ไม่สนใจเรียนหนังสือ เอาแต่นั่งเล่นเกมทั้งวันทั้งคืน

ถ้าเรามองอย่างตรงไปตรงมาเราทุกคนเองก็มีแนวโน้มที่จะเป็นอย่างนั้นเราอาจเป็นคนที่“งอมืองอเท้าในการอธิษฐาน”(1ธส.5:17-18)หรือ“งอมืองอเท้าในการอ่านพระคัมภีร์”(สดด.119:103;2ทธ.3:16-17)หรือ“งอมืองอเท้าในการใช้ของประทาน”(รม.12:4-8)หรือ“งอมืองอเท้าในการเป็นพยาน”(มธ.28:19-20;กจ.1:8)

ถ้าเราไม่ทำสิ่งที่เรารู้ว่าพระเจ้าทรงต้องการให้เราทำ เราก็เป็นคนงอมืองอเท้าฝ่ายวิญญาณแน่นอน ที่จริงแล้ว ถ้าเราปฏิเสธไม่เชื่อฟังพระเจ้าเราก็กำลังทำบาป

ลองฟังถ้อยคำที่เด็ดขาดและท้าทายนี้จากพระธรรมยากอบ “เหตุฉะนั้นผู้ใดรู้ว่าอะไรเป็นความดีและไม่ได้กระทำ คนนั้นจึงมีบาป” (ยก.4:17)อย่าให้เราเป็นคนงอมืองอเท้าฝ่ายวิญญาณเลย – CHK