โจเอลและลอเรนตัดสินใจย้ายจากรัฐวอชิงตันกลับบ้านที่รัฐมิชิแกน พวกเขาต้องการจะสร้างความทรงจำพิเศษครั้งสุดท้าย จึงไปซื้อกาแฟจากร้านโปรด และแวะที่ร้านหนังสือเจ้าประจำ เลือกซื้อสติกเกอร์ติดท้ายรถสองแผ่นซึ่งเป็นคำขวัญยอดนิยมของเมืองที่พวกเขากำลังจะบอกลา ข้อความนั้นคือ “เป็นวันอันแสนสุขในเอ็ดมอนด์ส”

หลังจากขับรถเป็นระยะทาง 4,828 กิโลเมตรนานสองสัปดาห์ พวกเขาก็มาถึงมิชิแกน พวกเขาหิวและต้องการฉลองการมาถึง จึงหยุดรถและถามหาร้านอาหาร พวกเขาต้องขับย้อนกลับไป 3-4 กิโลเมตร จึงพบร้านอาหารเล็กๆ น่านั่งร้านหนึ่ง เอ็มมา ซึ่งเป็นพนักงานบริการของร้าน ตื่นเต้นที่ได้รู้ว่าพวกเขามาจากรัฐวอชิงตันบ้านเกิดของเธอ เธอถามว่า “เมืองไหนหรือคะ” “เอ็ดมอนด์ส” พวกเขาตอบ “นั่นเป็นเมืองที่ฉันอยู่เลย!” เธอบอก โจเอลต้องการจะแบ่งปันความสุขให้เธอ จึงไปที่รถหยิบสติกเกอร์ติดท้ายรถที่ซื้อเกินมามอบให้กับเธอ น่าประหลาดใจที่สติกเกอร์นั้นมาจากร้านที่แม่ของเธอเป็นเจ้าของ! มันจากมือแม่ของเธอมาถึงพวกเขาและเดินทางถึงสี่พันกว่ากิโลเมตรมาถึงมือของเธอ

นี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ หรือเป็นประสบการณ์การจัดเตรียมของประทานอันดีจากพระเจ้าผู้ประเสริฐ ผู้ทรงพอพระทัยที่จะหนุนใจบรรดาบุตรของพระองค์ พระธรรมสุภาษิตบอกว่า “ย่างเท้าของมนุษย์นั้นพระเจ้าทรงเป็นผู้สั่ง” (สภษ.20:24) เราจึงควรตอบสนองโดยการ “ถวายสาธุการแด่พระนามของพระองค์ เพราะพระเจ้าประเสริฐ” (สดด.100:4-5) – AMC