ตอนเย็นที่สดใสวันหนึ่งในฤดูร้อน คนกลุ่มหนึ่งได้มาชุมนุมกัน ณ สถานที่นัดพบกลางแจ้ง เพื่อชมการแสดงดนตรีของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่งของฉัน วันนั้นเป็นวันครบรอบวันเกิดของเขาพอดี พิธีกรนัดแนะให้เราร้องเพลง “สุขสันต์วันเกิด” ให้กับเขา เมื่อทุกคนเริ่มร้อง แต่ละคนกลับร้องกันคนละระดับเสียง ซ้ำยังนับจังหวะไม่เท่ากัน ตัวโน้ตและเนื้อร้องจึงปนเปกันไปหมด ผลก็คือไม่เข้ากัน และฟังไม่เป็นทำนอง อันที่จริงฟังดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง เมื่อเพื่อนของฉันขึ้นไปบนเวที เขาให้โอกาสเราแก้ตัวอีกครั้ง เขาไม่ได้กำหนดระดับเสียงให้เรา แต่ให้จังหวะแรกแก่เรา ในที่สุดเราก็ร้องเพลงขึ้นพร้อมกัน เมื่อเพลงใกล้จะจบ คนส่วนใหญ่ก็สามารถร้องในระดับเสียงที่ใกล้เคียงกัน

เสียงหนวกหูที่ควรจะเป็นเสียงเพลง ทำให้ฉันหวนคิดถึงปัญหาของคริสตจักรในศตวรรษแรก พวกเขามีความคิดที่แตกต่างกันในเรื่องผู้นำ บางคนติดตามเปาโล บ้างก็ติดตามอปอลโล (1 คร.3:4) ผลก็คือเกิดความขัดแย้งและแตกแยก (1 คร.3:3) แทนที่พวกเขาจะบรรเลงบทเพลง กลับส่งเสียงหนวกหู เมื่อผู้คนไม่เห็นด้วยกับผู้นำ พวกเขาทั้งหมด “ร้อง” (ฉันกล่าวเป็นเชิงเปรียบเทียบ) ด้วยระดับเสียงและทำนองที่ต่างคนต่างพอใจจะร้อง

การจะบรรเลงบทเพลงไพเราะที่ดึงดูดผู้ไม่เชื่อให้มาถึงพระเยซู ผู้เชื่อทุกคนจะต้องตามผู้นำคนเดียวกัน และผู้นำจะต้องเป็นพระคริสต์เท่านั้น – JAL