เมื่อตอนที่สตีเฟน ลูกชายของเรายังเป็นเด็ก เขาได้ไปเข้าค่ายคริสเตียนช่วงฤดูร้อนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ยังไม่ทันถึงสัปดาห์ ผมก็ได้รับจดหมายซึ่งจ่าหน้าซองถึง “คุณพ่อคุณแม่คราวเดอร์” และในจดหมายมีเพียงข้อความสั้นๆ ว่า “ช่วยมารับผมกลับบ้านวันนี้ด้วยนะครับ” เขาไม่เข้าใจหรอกว่า กว่าจดหมายจะเดินทางมาถึงเราและกว่าเราจะไปรับเขาได้นั้นต้องใช้เวลาหลายวัน สิ่งที่หัวใจดวงน้อยๆ ของเขารับรู้ในเวลานั้นคือ เขาอยากกลับบ้านและกลับไปหาพ่อแม่ และนั่นเป็นสถานการณ์ที่ยากสำหรับเด็กคนหนึ่ง

บางครั้งเราก็เป็นเหมือนกับสตีเฟนเมื่อคิดถึงโลกนี้ ง่ายมากที่เราจะฝันถึงการได้ไปอยู่กับพระเยซูและปรารถนาที่จะเดินทางไปยัง “บ้านอันถาวร” (ปญจ.12:5) ของเรา ที่ที่เราจะได้ “อยู่กับพระคริสต์” (ฟป.1:23) ในฐานะบุตรของพระเจ้า (ยน.1:12) เราตระหนักดีว่าโลกนี้ไม่ใช่บ้านอันแท้จริงของเรา เราจะรู้สึกเช่นเดียวกับอัครทูตเปาโลโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเวลาที่เราต้องปล้ำสู้กับชีวิตอย่างหนัก ขณะที่รอการไต่สวนอยู่ในกรุงโรม เปาโลบันทึกว่า “ข้าพเจ้าลังเลใจอยู่ในระหว่างสองฝ่ายนี้ คือว่า ข้าพเจ้ามีความปรารถนาที่จะจากไปเพื่ออยู่กับพระคริสต์ ซึ่งประเสริฐกว่ามากนัก” (ฟป.1:23) ท่านรักการรับใช้พระคริสต์ แต่อีกใจหนึ่งท่านก็ปรารถนาที่จะไปอยู่กับพระผู้ช่วยให้รอด

เราสบายใจได้ เมื่อรู้ว่าเราสามารถคิดถึงการไปอยู่กับพระเยซูในบ้านที่ดีกว่า – BC