วันนั้นเด็กหญิงเจนน่าวัย 5 ขวบรู้สึกขัดใจไปหมด เธอพยายามทุกทางที่จะจัดแจง ให้โลกเป็นไปตามใจชอบ แต่กลับได้ผลในทางตรงกันข้าม โต้เถียงไม่ได้ผล งอนก็ไม่ได้ผล ร้องไห้ก็ไม่ได้ผล สุดท้าย แม่เตือนเธอด้วยข้อพระคัมภีร์ที่เธอเคยเรียนรู้ว่า “ข้าพระองค์ได้สะสมพระดำรัสของพระองค์ไว้ในใจของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำบาปต่อพระ องค์” (สดด.119:11)

เจนน่าตอบอย่างรวดเร็วว่า “แต่แม่คะ พระคัมภีร์บอกว่า เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำบาปต่อพระองค์ แต่ไม่ได้บอกว่า เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำบาปเลยนี่คะ“

เราคงคุ้นเคยกับคำพูดแบบนี้อยู่เหมือนกัน ฉันเองก็ได้ยินคำโต้แย้งทำนองนี้ในสมองของ ตัวเองอยู่บ่อยๆเรามักสนใจช่องโหว่ของข้อห้าม และเรามักจะมองหามันเสมอหากเป็นคำสั่งที่เราไม่อยากทำตาม

พระเยซูตรัสถึงปัญหานี้กับพวกผู้นำศาสนาที่คิดว่าตนเองค้นพบช่องโหว่ของธรรมบัญญัติของพระเจ้า (มก.7:1-13) คือแทนที่จะให้เกียรติแก่บิดามารดาของตนโดยการดูแลท่านด้วยเงินทองและวัตถุสิ่งของ พวกเขากลับถวายทุกอย่างแด่พระเจ้า เพื่อจะได้ไม่ต้องให้แก่พ่อแม่ แม้ว่าการไม่เชื่อฟังของพวกเขาจะไม่เป็นที่เปิดเผย แต่พระเยซูทรงบอกว่าการกระทำของพวกเขาเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

เมื่อใดที่เราเริ่มมองหาช่องโหว่ แสดงว่าเราเลิกเชื่อฟังแล้ว – JAL