ชีวิตของเอรินแตกต่างจากเด็กวัย 8 ขวบทั่วไป ขณะที่เด็กคนอื่นๆวิ่งเล่นและกินไอศกรีม เอรินต้องนอนอยู่บนเตียงรับอาหารทางสายยาง เธอมองเห็นได้ก็ต่อเมื่อแสงสว่างมากๆ และได้ยินเมื่อเสียงดังมากๆเท่านั้น ชีวิตของเธอมีแต่เข็มฉีดยา พยาบาล และการเข้าโรงพยาบาล ตลอดระยะเวลาที่เธอต่อสู้กับความเจ็บป่วยที่ไม่สิ้นสุดและความพิการขั้นรุนแรง

เอรินรายล้อมด้วยครอบครัวแสนวิเศษที่ดูแลเอาใจใส่เธอด้วยความเมตตาและเติมชีวิตของเธอให้เต็มไปด้วยความรัก เอรินจากไปก่อนที่จะถึงวันเกิดอายุครบเก้าขวบ

เราได้เรียนรู้อะไรจากเด็กหญิงผู้เป็นที่รักอย่างเอริน เธอไม่เคยได้พูดแม้สักคำ ไม่เคยได้ระบายสี หรือร้องเพลงแม้สักเพลง เพื่อนของครอบครัวเอรินกล่าวไว้อย่างจับใจว่า “พวกเราเติบโตขึ้นเมื่อเอรินเข้ามาในชีวิตของเรา เธอสอนให้เรามีความเมตตา ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข และให้เรารู้จักชื่นชมสิ่งเล็กน้อย”

เด็กอย่างเอรินยังได้เตือนใจเราด้วยว่า โลกนี้ไม่ใช่ที่ของคนที่สมบูรณ์แบบ ร่ำรวย หรือแข็งแรง แต่ละคนถูกสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระเจ้า ไม่ว่าเขาจะมีสภาพทางร่างกาย ความคิด หรืออารมณ์แบบไหน (ปฐก.1:26-27) และทุกคนต่างมีคุณค่าและความสำคัญเท่าเทียมกัน พระเจ้าของเรามีพระเมตตาต่อผู้อ่อนแอ ผู้ที่ใจแตกสลาย และทุกคนที่พระองค์ทรงสร้าง (สดด.145:8-9) และเราควรจะทำตามพระองค์ด้วย (อฟ.5:1-2) คุณมี “เอริน” ที่ให้บทเรียนชีวิตแก่คุณหรือไม่? – JDB