พันธกิจมานาประจำวัน

ถนนสายเก่าแก่จากเยรูซาเล็มไปยังเยรีโคนั้นเป็นทางแคบๆและเปลี่ยว ซึ่งทอดตัวลึกเข้าไประหว่างช่องเขาในถิ่นทุรกันดารแคว้น ยูเดีย ถนนนั้นมีชื่อว่า วาดิ เคลท์ แต่เป็นที่รู้จักในนามหุบเขาแห่งเงา เพราะที่นี่เองที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดสดุดีบทที่ 23 ของดาวิด ลักษณะของสถานที่นั้น ไม่น่าจะเป็นเหตุให้เขียนบทกวี ที่เปี่ยมด้วยความหวังบทนั้นได้ เพราะภูมิทัศน์แถบนั้นรกร้าง แห้งแล้ง และสูงชันจนน่ากลัว ไม่น่าจะมีใครอยู่ที่นั่น นอกจากพวกโจร

ขณะที่ดาวิดเขียนว่า “แม้ข้าพระองค์จะเดินไปตามหุบเขาเงามัจจุราช ข้าพระองค์ไม่กลัวอันตรายใดๆ” (ข้อ 4) เขาอยู่ในที่ที่อาจเกิดอันตรายขึ้นได้ทุกเวลา แต่เขาก็ไม่ยอมจำนนต่อความกลัว เขาไม่ได้หวังว่าพระเจ้าจะทำลายภยันตราย เพื่อเขาจะได้สามารถผ่านไปได้อย่างปลอดภัย แต่เขากำลังบอกว่า การสถิตอยู่ด้วยของพระเจ้า ทำให้เขามีความมั่นใจที่จะเดินผ่านสถานที่ที่ยากลำบากไป โดยไม่ต้องกลัวว่าพระเจ้าจะทอดทิ้งเขา ในสดุดีอีกบทหนึ่ง ดาวิดบอกว่าพระเจ้าทรงเป็นความหวังของเขา (71:5)

คนมากมายอ้างว่าตนมีความหวัง แต่เฉพาะผู้ที่ความหวังของเขาอยู่ในพระคริสต์เท่านั้น ที่จะอ้างได้อย่างเต็มปาก ความหวังไม่ได้เกิดจากพละกำลัง สติปัญญา หรือโอกาสอำนวย แต่มาจากพระเจ้า ในฐานะพระผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก พระองค์เท่านั้นที่มีสิทธิที่จะสัญญาเรื่องความหวังและพระองค์เท่านั้นที่มีอำนาจที่จะรักษาสัญญานั้นได้ – JAL