เมื่อพระเยซูทรงบัญชาว่า “อย่ากล่าวโทษ” พระองค์ไม่ได้หมายความว่าให้เราเป็นคนไร้เดียงสาหรือไม่ฉลาด แน่ทีเดียวที่เราจำเป็นต้องคิดอย่างพินิจพิเคราะห์ในโลกนี้ ที่เรามักจะต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดและการประพฤติผิด พระองค์ทรงหมายความว่า เราไม่ควรตัดสินหรือกล่าวหาผู้อื่น ดังที่เปาโลกล่าวไว้อย่างน่าฟังว่า “อย่าตัดสินสิ่งใดก่อนที่จะถึงเวลา จงคอยจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา พระองค์จะทรงเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในความมืดให้แจ่มกระจ่าง และจะทรงเผยความในใจของคนทั้งปวงด้วย” (1 คร.4:5)

กวี โรเบิร์ต เบิร์น มีความเห็นคล้ายกัน เขาเขียนเกี่ยวกับคนที่มีพฤติกรรมน่าคลางแคลงใจว่า “สิ่งหนึ่งที่เป็นปริศนาคือ เจตนา ทำไมพวกเขาจึงทำสิ่งนั้น” ไม่มีใครรู้เจตนาของผู้อื่น พระเจ้าเท่านั้นที่จะทำให้สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ในความมืดปรากฏชัดเจน พระองค์เท่านั้นที่จะสามารถเปิดโปงความตั้งใจของเราได้

พระเยซูทรงทราบถึงแรงผลักดันที่อยู่ภายในเรา ไม่ว่าจะเป็นชีวิตวัยเด็กที่ถูกทารุณ ความกลัว ความผิดหวัง จิตใจที่แตกสลาย บาปที่ดื้อดึง ยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงกำลังทำงานในหัวใจที่ยอมจำนนเพื่อช่วยให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ด้วยเหตุนี้ในที่สุด พระองค์จะทรงชื่นชมคนเหล่านั้น ที่พระองค์ทรงนำไปถึงความบริบูรณ์ ซึ่งบ่อยครั้งมักจะตรงกันข้ามกับที่เราคาดหวัง

องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เดียวที่สามารถวินิจฉัยจิตใจ จงทูลขอให้พระองค์ช่วยเราวินิจฉัยใจของเรา จนกว่าพระองค์จะเสด็จกลับมา – DHR