ครั้งหนึ่ง มีเมืองทางฝั่งทะเลตะวันตกของสหรัฐอเมริกา ซึ่งน่าจะเป็นที่ที่มีการต่อต้านพระกิตติคุณอย่างรุนแรงที่สุดแห่งหนึ่ง โปสเตอร์ในร้านกาแฟที่นั่นประชาสัมพันธ์การประชุมของพวกพ่อมดหมอผี ที่สอนการร่ายคาถาสะกดศัตรู

ขณะนั้นเป็นช่วงเวลาที่ลำบากมาก คริสตจักรต้องต่อสู้กว่าจะได้รับอนุญาตจากสภาของเมืองให้ก่อตั้งคริสตจักร และบรรดาผู้นำคริสตจักรต่างก็พูดกันว่า “แย่แล้ว” จนกระทั่งศิษยาภิบาลกลุ่มหนึ่งได้รวมตัวกันอธิษฐานเป็นประจำ และตั้งใจที่จะนำความรักของพระเยซูเข้ามาสู่เมืองของพวกเขา พวกเขาเริ่มทำพันธกิจกับคนจรจัด คนที่ทนทุกข์จากเอดส์ วัยรุ่นที่อยู่ในความเสี่ยง พวกเขาสัตย์ซื่อและมุ่งมั่นในการนำความรักของพระเยซูไปสู่ผู้ทนทุกข์ ไม่นานนัก หน่วยงานรัฐ ก็เริ่มขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น คริสตจักรเริ่มเติบโตเมื่อผู้คนตอบสนองต่อพระกิตติคุณอย่างเป็นรูปธรรม

เรื่องนี้เป็นการพิสูจน์คำพูดที่ว่า บางครั้งคุณต้อง “ลงมือทำ” ก่อนที่จะพูด ไม่มีใครอยากจะฟังสิ่งที่เราอยากบอกเกี่ยวกับความรักของพระเยซู จนกว่าพวกเขาจะได้เห็นในชีวิตของเรา (มธ.5:16) เมื่อนั้นแม้แต่ผู้ต่อต้านพระกิตติคุณที่หัวรุนแรงที่สุดก็อาจจะนึกดีใจ ที่มีคุณอยู่ในเมือง สำนักงาน หรือละแวกบ้านของเขา แล้วตอนนั้นคุณก็สามารถเล่าเรื่องพระเยซูให้พวกเขาฟังได้ – JS