บางครั้งฉันก็สงสัยว่าทำไมพระเจ้าไม่ทรงจัดลำดับพระบัญญัติสิบประการในแบบตรงกันข้ามกับที่เป็นอยู่ ทั้งที่พระบัญญัติข้อที่สิบนั้นเกี่ยวข้องกับความบาปแรกของโลก คือ ความอยากได้ บาปของเอวาไม่ใช่แค่ความอยากได้ผลไม้ แต่เป็นความต้องการรู้ดีรู้ชั่ว ซึ่งซาตานบอกว่าจะทำให้เธอเป็นเหมือนกับพระเจ้า (ปฐก. 3:5) ความอยากได้ของเอวาทำให้เธอฝ่าฝืน พระบัญญัติที่ภายหลังพระเจ้าประทานให้แก่โมเสสทั้งข้อหนึ่งและข้อสิบ

เมื่อเราไม่โลภ เราจะสามารถจัดการกับเหตุผลที่จะไม่เชื่อฟังพระบัญญัติข้ออื่นๆไปได้ การอยากได้สิ่งที่ไม่ใช่ของตน ทำให้เราโกหก ขโมย ล่วงประเวณี ฆ่าคน และไม่ให้เกียรติ พ่อแม่ เราจะไม่ยอมพักผ่อน เพราะเรายังไม่ได้สิ่งที่อยากได้จากการทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ เราเอ่ยพระนามของพระเจ้าในทางที่ผิด เมื่อเราใช้เพื่ออ้างให้ได้บางสิ่งที่เราต้องการจะได้ เราสร้างพระต่างๆขึ้นจากความมั่งคั่งและความสัมพันธ์กับคนอื่น เพราะเราไม่ต้องการที่จะเชื่อวางใจพระเจ้าอย่างสุดใจ

ฉันคิดไม่ออกว่ามีบาปอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับความโลภ แต่ด้วยความที่เป็นบัญญัติข้อท้ายสุด เราจึงมักจะมองว่ามีความสำคัญน้อยที่สุด ซึ่งความจริงไม่ใช่เลย เมื่อเรายับยั้งความบาปในขณะที่บาปยังอยู่ในใจและในความคิดของเราได้ เราก็ได้หลีกเลี่ยงการทำให้คนอื่นต้องตกเป็นเหยื่อบาปของเรา และเราก็รอดพ้นจากผลร้ายมากมายของความบาปแล้ว – JAL