คุณเคยกระหายน้ำมากๆไหม หลายปีก่อน ฉันไปเยี่ยมเคธี น้องสาวของฉันที่ประเทศมาลี อัฟริกาตะวันตก ระหว่างเที่ยวชมทัศนียภาพในบ่ายวันหนึ่ง อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้น กว่า 38 องศาเซลเซียส ฉันบอกน้องว่า “พี่อยากได้อะไรดื่มหน่อย” เมื่อเคธีบอกว่า เธอ ลืมเอาเครื่องมือที่ใช้กรองน้ำมา ฉันเริ่มรู้สึก หมดหวัง ยิ่งเราขับรถไปไกล ฉันยิ่งคิดสงสัยว่าการอดน้ำตายนั้นเป็นอย่างไร

ในที่สุด เคธีพูดขึ้นว่า “ฉันรู้ว่าเราจะไปที่ไหนได้” แล้วเธอก็ขับรถไปที่ประตูสถานทูต ฉันพบเครื่องทำน้ำเย็น! ฉันรีบคว้าถ้วยกระดาษใบเล็ก ดื่มน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของฉันขาดน้ำเป็นเวลานาน ฉันจึงต้องการน้ำปริมาณมากเพื่อให้กลับสดชื่นดังเดิม

ผู้เขียนสดุดีเปรียบความกระหายฝ่ายร่างกายกับความกระหายฝ่ายวิญญาณว่า“กวางกระเสือก กระสนหาลำธารที่มีน้ำไหลฉันใด ข้าแต่พระเจ้า จิตวิญญาณของข้าพระองค์ ก็กระเสือกกระสนหาพระองค์ฉันนั้น” (สดด.42:1) ความกระหายนี้ คือความปรารถนาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่เพียงผู้เดียวอย่างสุดใจ (ข้อ 2)

คุณกำลังต้องการบางสิ่งที่โลกนี้ไม่อาจให้ได้หรือไม่? ความขาดแคลนนี้คือความกระหายของจิตวิญญาณที่ต้องการพระเจ้า จงวิ่งไปหาพระองค์ผู้ทรงสามารถดับความกระหายนั้น “ผู้ที่กระหาย พระองค์ทรงให้เขาอิ่ม และผู้ที่หิว พระองค์ทรงให้เขาหนำใจด้วยของดี” (สดด.107:9) – CHK

ชายคนหนึ่งกำลังกรอกใบสมัครงาน จนมาถึงคำถามว่า “คุณเคยถูกจับกุมหรือไม่?” เขาตอบว่า “ไม่เคย” คำถามต่อมาคือ “สาเหตุ?” ซึ่งเป็นคำถามสำหรับคนที่ตอบข้อก่อนหน้าว่า “เคย” เขาตอบไปว่า “ผมไม่เคยถูกจับได้” เขารู้ตัวดีว่าเขาผิดเต็มประตู!

เช่นเดียวกับเปาโล ท่านรู้ว่าตัวเองก็ทำสิ่งที่ผิดบาปต่อพระเจ้า ท่านเขียนว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนหลู่พระเกียรติ ข่มเหง และทำการหมิ่นประมาทพระองค์” (1 ทธ.1:13) ท่านถึงกับเรียกตัวเองว่าเป็น “ตัวเอก” ในพวกคนบาป (ข้อ 15)

ครั้งหนึ่ง ความบาปได้ทำให้เราแยกจากพระเจ้า และถูกนับเป็นศัตรูของพระองค์เช่นกัน (รม.5:10; คส.1:21) แต่เมื่อเราสารภาพบาปของเรา และยอมรับว่าเราต้องการการยกโทษจากพระองค์ พระองค์ก็ทรงชำระเรา และทรงสร้างเราขึ้นใหม่

พวกเราซึ่งรู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้ามาหลายปีแล้ว อาจมีแนวโน้มที่จะลืม ว่า เราได้รับการช่วยกู้จากอะไรและได้รับการอภัยเรื่องอะไร การแบ่งปันเรื่องราวความผิดพลาดในอดีต และปัจจุบันของเรา และสรรเสริญพระเจ้า ที่ทรงอภัยโทษบาป จะช่วยให้เราไม่ทำตัวแบบ “ฉันชอบธรรมกว่าเธอ” ต่อผู้คนที่ยังไม่รู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้า

ความจริงก็คือ เราทุกคนล้วนเคยผิดเต็มประตู และพระเจ้าทรงสมควร ได้รับเกียรติ เพราะพระเมตตาคุณที่ทรงมีต่อเรา – AMC

ภาพยนตร์เรื่อง มิราเคิล ทีมอึดปาฏิหารย์ (Miracle) ถ่ายทอดเรื่องจริงของทีมฮ็อกกี้น้ำแข็งของสหรัฐ ที่ก้าวสู่การคว้าเหรียญทองโอลิมปิกปี 1980 อย่างไม่น่าเป็นไปได้ในตอนต้นของเรื่องเฮิร์บ บรู๊คส์ ครูฝึกได้คัดเลือกผู้เล่น ในทีม เมื่อเขามอบรายชื่อให้กับเครก แพททริค ผู้ช่วยครูฝึก เครกกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “คุณลืมเลือกผู้เล่นยอดเยี่ยมบางคนไปนะ” บรู๊คส์ตอบว่า “ผมไม่ได้มองหาผู้เล่นที่ยอดเยี่ยม ผมแค่หาคนที่เหมาะสม”

บรู๊คส์รู้ดีว่าความสามารถส่วนบุคคลจะนำพาทีมไปได้แค่ระยะหนึ่ง ผู้เล่นที่ไม่เห็นแก่ตัว สำคัญกว่าผู้เล่นที่มีความสามารถ ความสำเร็จของทีมย่อมต้องมาก่อนเกียรติยศส่วนตัว

การทรงเรียกให้รับใช้ในพระคัมภีร์ก็เน้นหลักการเดียวกัน พระประสงค์ของพระเจ้า คือให้ผู้เชื่อแต่ละคนทำหน้าที่ของตน แต่ผลลัพธ์คือ การร่วมมือกันของทุกคน เปาโลกล่าวหลังจากอธิบายของประทานฝ่ายวิญญาณที่หลากหลายในผู้เชื่อ ว่า “การสำแดงของพระวิญญาณนั้นมีแก่ทุกคนเพื่อประโยชน์ร่วมกัน” (1 คร. 12:7) เมื่อเราใช้ความสามารถที่พระเจ้าประทานให้ พระประสงค์ของพระองค์ก็สำเร็จ และพระองค์ทรงได้รับเกียรติ งานรับใช้พระเจ้าไม่ได้เป็นเรื่องของคนที่ดีที่สุด เก่งที่สุดหรือมีของประทานมากที่สุด แต่เป็นเรื่องของคนที่เหมาะสม คือคนที่พระเจ้า “ทรงตั้ง…ไว้ในร่างกาย” (ข้อ 18) เพื่อมาร่วมรับใช้ในทีมเดียวกัน – BC