ในอรรถาธิบายพระธรรมปัญญาจารย์ 9:15 มาร์ติน ลูเธอร์ เล่าเรื่องของธีมิสโตเคิลส์ ทหารและรัฐบุรุษ ผู้บัญชาการกองร้อยเอเธนส์ ซึ่งใช้กลยุทธ์เอาชนะการรบที่ซาลามิส ขับไล่กองทัพเปอร์เซียออกจากดินแดนกรีก และปกป้องบ้านเมืองไว้ สองสามปีต่อมา ความดีของเขาก็ถูกลืม เพื่อนร่วมชาติขับไล่ และเนรเทศเขาออกจากกรุงเอเธนส์ ลูเธอร์สรุปว่า “ธีมิสโตเคิลส์ประกอบคุณความดีมากมายให้แก่บ้านเมือง แต่กลับไม่มีใครสำนึกบุญคุณ”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดูเหมือนผู้คนจะเพิกเฉย และไม่นานนักก็ลืมความดีที่ชายผู้น่าเห็น ใจและถ่อมตนผู้นี้ได้ทำด้วยสติปัญญาของเขา “สติปัญญาของชายคนนั้นถูกดูแคลน”“สติปัญญา ก็ [ยังคง] ดีกว่ากำลังวังชา” (ข้อ 16) การเป็นคนฉลาดที่เงียบ ซื่อสัตย์ และทำคุณความดีไว้มาก แม้จะต้องถูกลืม ก็ยังดีกว่าเป็นคนโง่ที่ คุยโวเสียงดัง มีคนยกย่องมากมาย แต่ได้“บั่นรอนความดีเสียเป็นอันมาก” (ข้อ 18)

ดังนั้น สิ่งสำคัญที่เราได้รับจากการงานที่ทำในที่สุด จึงไม่ใช่การที่มีคนจดจำ หรือสำนึกในบุญคุณของเรา แต่เป็นจิตวิญญาณของผู้คนที่เราได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความชอบธรรมลงไป ลองคิดดังนี้ว่า “แต่พระปัญญาก็ปรากฏว่าชอบแล้ว โดยบรรดาผลแห่งพระปัญญานั้น” (ลก.7:35) ใครคือคนที่ได้รับอิทธิพลจากสติปัญญาอันรอบรู้ และพอพระทัยพระเจ้าของคุณ? – DHR