วันเสาร์ที่ 20 กุมภาพันธ์

อ่าน: กันดารวิถี 9:19-23
ข้าพเจ้าได้เพียรรอคอยพระเจ้า พระองค์ทรงเอนพระองค์ลงฟังคำร้องทูลของข้าพเจ้า – สดุดี 40:1

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: เลวีนิติ 26-27, มาระโก 2

การนำรถเข้าจอดเป็นปัญหามาตลอดชีวิตฉัน เป็นเพราะครูสอนขับรถไม่ได้เห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญมากนัก ฉันจึงไม่เคยได้ฝึกถอยรถเข้าช่องจอด จนกระทั่งหลายปีหลังจากนั้น และครูก็ไม่ได้สอนให้ฉันจอดรถเทียบฟุตบาทอีกด้วย ฉันเองก็เลี่ยงไม่จอดรถ หากไม่มีที่กว้างพอขนาดจอดรถได้สองถึงสามคัน

และฉันก็ไม่เข้าใจคำกล่าวที่ฉันได้ยินเมื่อตอนเป็นอนุชนว่า “พระเจ้าไม่อาจนำวิถีรถที่จอดอยู่่” คำกล่าวนั้นเป็นเครื่องท้าทายให้ชีวิตฉันอยู่ในความเคลื่อนไหว และไปตามทางที่พระเจ้าจะทรงนำฉันไปในทิศทางที่ถูกต้อง แนวคิดนี้น่าสนใจ แต่พระเจ้าไม่ได้ใช้วิธีการนี้เสมอไป บางครั้ง พระองค์เจตนาให้เรา “ยังคงจอดอยู่” สักครู่

ขณะที่โมเสสยังอยู่ในถิ่นทุรกันดาร พระเจ้าทรงให้ชาวอิสราเอลหยุดอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง ทรงนำพวกเขาโดยเมฆ และเมื่อเมฆหยุดนิ่งเป็นเวลาหลายวัน “คนอิสราเอลก็ปฏิบัติตามพระบัญชาของพระเจ้าไม่ยกเดินไป” (กดว.9:19) การรอคอยไม่ง่ายเสมอไป แต่บางครั้งพระเจ้าต้องการให้เราอยู่ในที่ซึ่งพระองค์ทรงวางเราไว้ เขียนพระธรรมสดุดีเตือนเราว่า “จงรอคอยพระเจ้า จงเข้มแข็งและให้จิตใจของท่านกล้าหาญเถิด เออ จงรอคอยพระเจ้า” (27:14)

คุณอาจรู้สึกว่าคุณกำลังติดอยู่กับที่ และรับใช้พระเจ้าเหมือนแค่หมุนพวงมาลัยไปมา จงเปิดใจรอคอยการทรงนำจากพระเจ้า แล้วคุณจะพร้อมเปลี่ยนเกียร์เมื่อคุณได้ยินพระเจ้าตรัสว่า “จงไปทางนี้” – CHK

ยามเรารอการทรงนำของพระองค์
พระเจ้าทรงบอกให้เราแสวงหา
พระสิริของพระองค์โดยภาวนา
พักสงบ คอยท่า และวางใจ – Hess

พระเจ้าเป็นผู้บัญชาการให้เราหยุด เช่นเดียวกันกับที่ทรงบัญชาให้เราก้าวไป

Read more…