บอกทั้งหมด
วันพฤหัสที่ 18 กุมภาพันธ์
อ่าน: สดุดี 62
อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: เลวีนิติ 23-24, มาระโก 1:1-22
พนักงานที่ขายเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กระบบดิจิตอลให้ผม บอกผมว่า เขาเองก็มีไว้ในรถเหมือนกันเมื่อสมัยที่เขาทำงานอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย “ผมจะเปิดไว้เมื่อขับรถกลับบ้านหลังเลิกงาน” เขาเล่าให้ฟังว่า “และผมจะพูดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับงานซึ่งเกิดขึ้นในวันนั้น ทั้งที่ดีและไม่ดี พอผมเลี้ยวมาถึงทางเข้าที่จอดรถที่บ้าน ผมจะกดปุ่มลบทิ้งไป” เขายิ้มเมื่อเล่าจบ หลังจากพูดทุกอย่างลงไปในเครื่องบันทึกเสียงแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเล่าปัญหาของวันนั้นให้กับภรรยาและครอบครัวฟังซ้ำอีก
เรื่องนี้ทำให้ผมนึกได้ว่า บ่อยแค่ไหนที่ผมเล่าความผิดหวังและปัญหาของผมให้ผู้อื่นฟังแทนที่จะทูลสิ่งเหล่านั้นต่อพระเจ้า ผู้เขียนสดุดีบันทึกไว้ว่า”ประชาชนเอ๋ยจงวางใจในพระองค์ตลอดเวลา จงระบายความในใจของท่านต่อพระองค์ พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยของเรา” (สดด. 62:8) ผู้เขียนพระธรรมสดุดีพูดสองครั้งถึงการสงบคอยท่าพระเจ้าผู้ทรงเป็นศิลาและความรอดของเขา (ข้อ 1-2,5-7)
แม้ว่าเราจะรู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง เมื่อได้ระบายความทุกข์ให้เพื่อนฟัง แต่เราได้พลาดความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หากเราไม่ได้ทูลเรื่องนั้นกับพระเจ้า โจเซฟ สไครเวนกล่าวไว้อย่างน่าประทับใจดังบทกลอนนี้ – DCM
มีสหายเลิศคือพระเยซู ผู้ได้แบกบาปทุกข์ของเรา
มีอะไรรบกวนให้โศกเศร้า จงรีบเร่งนำมาเข้าเฝ้า
เหตุไฉนเราลืมพระเจ้าบ่อย ใจเป็นทุกข์โดยไม่มีเหตุ
เพราะการไหว้วอนเราได้ท้อถอย ไม่ได้ทูลผู้ทรงฤทธิ์เดช – Scrive
ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใด พระเยซูอยู่ห่างไปเพียงแค่คำอธิษฐานเท่านั้น