เป็นธุระของฉัน
วันจันทร์ที่ 18 มกราคม
อ่าน: เลวีนิติ 19:11-18
อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี ปฐมกาล 43-45, มัทธิว 12:24-50
ในปี 1955 ทางใต้ของสหรัฐอเมริกามีการแบ่งแยกสีผิวอย่างรุนแรง ขณะนั้น เอ็ม เมทท์ ทิล วัยรุ่นผิวดำจากชิคาโก เดินทางไปเยี่ยมญาติที่มิสซิสซิปปี หลังจากที่เอ็มเมทท์ “อาจหาญ” ไปพูดคุยกับหญิงผิวขาวคนหนึ่ง ชายผิวขาวสองคนได้สังหารเขาอย่างทารุณ คณะลูกขุน ซึ่งล้วนเป็นคนผิวขาวใช้เวลาพิจารณาไม่ถึงชั่วโมงแล้วตัดสินว่าชายทั้งสอง “ไม่มีความผิด” แต่ต่อมาทั้งสองคนได้สารภาพผิดลงในนิตยสารไลฟ์
หลังจากการพิพากษา แม่ของเอ็มเมทท์กล่าวว่า “เมื่อสองเดือนก่อน ฉันมีห้องเช่าที่น่าอยู่ มีงานที่ดี มีลูกชายหนึ่งคน เวลาเกิดเรื่องกับพวกนิโกรทางใต้ ฉันก็จะพูดว่า ‘เรื่องของเขา ไม่ใช่ธุระของฉัน’ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิด เรื่องของลูกฉันทำให้ฉันตระหนักว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราแต่ละคนไม่ว่าที่ใดในโลก เป็นธุระของพวกเราทุกคน”
การห่วงใยผู้ที่ทุกข์ร้อนเป็นสิ่งที่เลวีนิติ 19:18 บอกให้เราทำ “เจ้าจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” พระเยซูทรงอ้างถึงข้อความนี้และอธิบายว่าไม่ใช่การจำกัดความรักไว้สำหรับคนที่อยู่รอบข้างเราเท่านั้น (มธ.22:39; ลก.10:25-37) เพื่อนบ้านไม่ใช่เฉพาะคนที่ใกล้ชิด แต่คือทุกคนที่เดือดร้อน เราจะต้องห่วงใยผู้อื่นเหมือนที่เราห่วงใยตัวเอง
การรักเพื่อนบ้านหมายถึง การร่วมรู้สึกในการถูกข่มเหง ความเจ็บปวด และความอยุติธรรมของเพื่อนมนุษย์ อันเป็นธุระของทุกคนที่ติดตามพระคริสต์ – MW
คิดใคร่ครวญ
เราจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีได้อย่างไร
ด้วยการให้ความนับถือทุกคน ให้ความช่วยเหลือ เป็นอาสาสมัคร
เข้าร่วมสมาคมเพื่อนบ้าน กล้าพูดเมื่อมีคนถูกกระทำอย่างไม่ยุติธรรม
ความเมตตากรุณา เปลี่ยนความรักให้เป็นการกระทำ