วันพฤหัสที่ 7 มกราคม

อ่าน: โคโลสี 3:8-17
แต่เราก็มีพระทัยของพระคริสต์ – 1 โครินธ์ 2:16

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี ปฐมกาล 18-19, มัทธิว 6:1-18

        พวกพูริตันมีวิธีเชื่อมโยงชีวิตกับพระผู้ทรงสร้างได้อย่างชาญฉลาด โดยการรวมทั้งสองโลกเข้าด้วยกันแทนที่จะแยกเป็น ฝ่ายเนื้อหนังและฝ่ายวิญญาณ พวกเขายึดสุภาษิตที่ว่า “พระเจ้าทรงชอบกริยาวิเศษณ์ พระองค์ไม่สนใจว่าดีมากแค่ไหน แต่ทำดีอย่างไร” กริยาวิเศษณ์คือคำขยายกริยา ใช้อธิบายการกระทำและสิ่งที่เราทำ สุภาษิตนี้ หมายความว่าพระเจ้าสนพระทัยกับท่าทีในการใช้ชีวิตมากกว่าผลลัพธ์ที่จับต้องได้
        การทำให้พระเจ้าพอพระทัยไม่ได้หมายถึง การยุ่งวุ่นวายกับกิจกรรม “ฝ่ายวิญญาณ” แต่ดังที่พวกพูริตันกล่าว ไม่ว่าจะเป็นการกวาดบ้านหรือเทศนา ใส่เกือกม้าหรือแปลพระคัมภีร์ กิจกรรมทุกอย่างของมนุษย์ก็คือเครื่องถวายแด่พระเจ้า
        เราใช้เวลามากมายสาละวนกับกิจธุระ แต่เปาโลเตือนเราว่า “แต่เราก็มี พระทัยของพระคริสต์” (1 คร.2:16) ความจริงนี้มีไว้เพื่อเป็นแนวทางให้ทุก สิ่งที่เราทำไม่ว่าจะเป็น การดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา อาบน้ำให้ลูก นั่งคุยกับ เพื่อนบ้าน รับเรื่องร้องเรียนของลูกค้า กรอกข้อมูลคนไข้ในห้องพยาบาล นั่งรอรถติด เลื่อยไม้ ให้คำแนะนำ ซื้อของเข้าบ้าน
        เราต้องมีความเชื่อและจิตใจอย่างองค์พระเยซู เราจึงจะเห็นคุณค่าอันเป็นนิรันดร์ในกิจวัตรประจำวันที่ธรรมดาที่สุดที่เราทำ – PY

เมื่อทำงานหน้าที่ประจำวัน
จิตใจฉันสรรเสริญทุกเวลา
เพราะพระเจ้าสัญญาแน่นอนว่า
จะประทานกำลังมาทุกๆ วัน – Tovey

โลกนี้ดูที่ความสำเร็จ แต่พระเจ้าทอดพระเนตรความสัตย์ซื่อ