วันอังคารที่ 5 มกราคม

อ่าน: 2 ทิโมธี 2:1-10
ข้าพเจ้าจึงทนทุกข์ ถูกล่ามโซ่ดังผู้ร้าย แต่พระวจนะของพระเจ้านั้นไม่มีผู้ใดเอาโซ่ล่ามไว้ได้ – 2 ทิโมธี 2:9

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี ปฐมกาล 13-15, มัทธิว 5:1-26

        บันทึกของณ็อง โดมินิก โบบี้เรื่อง ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ พูดถึงชีวิตของเขาหลังจากเส้นเลือดในสมองแตก ทำให้ต้องอยู่ในภาวะที่เรียกว่า “อาการถูกขัง” (Locked-in-Sydrome) ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอัมพาตทั้งตัว แต่โบบี้สามารถเขียนหนังสือของเขาได้โดยการกระพริบตาข้างซ้าย ผู้ช่วยจะท่องตัวอักษร และโบบี้จะกระพริบตาเมื่อถึงตัวอักษรที่เขาต้องการ การเขียนหนังสือเล่มนี้ต้องกระพริบตาราวสองแสนครั้ง โบบี้ใช้ร่างกายเพียงส่วนเดียวที่เคลื่อนไหวได้เพื่อสื่อสารกับผู้อื่น
        ใน 2 ทิโมธี เราได้อ่านเรื่องราวประสบการณ์ของเปาโลที่อยู่ในภาวะ “อาการถูกขัง” อีกประเภทหนึ่ง ขณะที่ถูกคุมตัวอยู่ในบ้าน เปาโลได้รู้ว่าจุดจบใกล้จะมาถึง ด้วยเหตุนี้ท่านจึงบอกกับทิโมธีว่า “ข้าพเจ้าจึงทนทุกข์ ถูกล่ามโซ่ดังผู้ร้าย แต่พระวจนะของพระเจ้านั้นไม่มีผู้ใดเอาโซ่ล่ามไว้ได้” (2 ทธ.2:9) แม้ว่าท่านจะถูกโดดเดี่ยว แต่เปาโลก็ยังต้อนรับผู้มาเยือน เขียนจดหมายหนุนใจและชื่นชมยินดีที่ข่าวประเสริฐแพร่ไป
        สำหรับเราบางคน สภาวะแวดล้อมอาจทำให้เราถูกแยกจากผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นการนอนอยู่ในโรงพยาบาล ชดใช้ความผิดในเรือนจำ หรือนอนป่วยอยู่บ้าน อาจทำให้เรารู้สึกว่าเรากำลังเผชิญ “อาการถูกขัง” ถ้าคุณเป็นเช่นนี้ ทำไมไม่ลองอธิษฐานขอหนทางที่คุณจะติดต่อสื่อสารกับผู้อื่น? – HDF

ขอเพียงข้าได้รับใช้องค์พระเจ้า
แม้ใครเขาไม่เห็นว่าสำคัญ
ข้าพึงใจงานพระองค์มอบหมายนั้น
เพื่อพระนามอัศจรรย์เลื่องลือไกล – Anon.

ไม่มีงานใดที่เล็กเกินไป เมื่อทำเพื่อพระคริสต์

Read more…