วันพุธที่ 22 กรกฎาคม

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี: สดุดี 31-32, กิจการ 23:16-35

อ่าน: อิสยาห์ 42:1-4, 23-25
ดูเถิดพระหัตถ์ของพระเจ้ามิได้สั้นลงที่จะช่วยให้รอดไม่ได้…[แต่ว่า]บาปของเจ้าทั้งหลายได้บังพระพักตร์ของพระองค์เสียจากเจ้า พระองค์จึงมิได้ยิน – อิสยาห์ 59:1-2

        ชายคนหนึ่งบอกกับหมอว่า เขาคิดว่าภรรยาของเขากำลังจะหูตึง หมอจึงให้เขาทดสอบง่ายๆอย่างหนึ่ง เมื่อเขากลับไปถึงบ้าน เขาตะโกนว่า “ที่รัก อาหารเย็นเสร็จหรือยัง?” เมื่อไม่ได้รับคำตอบเขาจึงเดินเข้าไปในบ้านและถามอีกครั้ง ก็ยังไม่มีคำตอบ ครั้งที่สาม ตอนที่เขายืนอยู่หลังภรรยา เขาจึงได้ยินเธอพูดว่า “ฉันตอบมาสามครั้งแล้ว เสร็จแล้ว!”
        เช่นเดียวกัน ชาวอิสราเอลโบราณคิดว่าพระเจ้าทรงไม่ได้ยิน แต่แท้จริงแล้วปัญหาอยู่ที่ตัวพวกเขาเอง อิสยาห์คือผู้เผยพระวจนะที่พระเจ้าส่งมาเตือนประชาชนเรื่องการพิพากษาที่กำลังจะมาถึง แต่ไม่มีใครฟังถ้อยคำของท่าน แทนที่พวกเขาจะเป็นประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้า ที่เบิกตาคนตาบอดและปลดปล่อยผู้คนจากเรือนจำแห่งความบาป (42:7) พวกเขากลับปฏิเสธไม่ฟังพระองค์ “เขาไม่ยอมดำเนินในทางของพระองค์และซึ่งเขามิได้เชื่อฟังพระธรรมของพระองค์” (ข้อ 24)
        อิสยาห์อธิบายว่าเพราะเหตุใดคำอธิษฐานของพวกเขาจึงเหมือนพูดกับคนหูตึง “พระหัตถ์ของพระเจ้ามิได้สั้นลงที่จะช่วยให้รอดไม่ได้ หรือพระกรรณตึงซึ่งจะไม่ทรงได้ยิน แต่ว่าความบาปชั่วของเจ้าทั้งหลายได้กระทำให้เกิดการแยกระหว่างเจ้ากับพระเจ้าของเจ้า” (อสย.59:1-2) เหตุผลหนึ่งที่เราไม่ได้รับคำตอบจากพระเจ้าอาจเป็นเพราะว่าบาปขัดขวางการได้ยินของเราอยู่ ขอให้เราพิจารณาตัวเองให้ถี่ถ้วน
พระเจ้าของเรามิได้ทรงหูตึง – CPH

วิญญาณฉันกับองค์พระผู้ไถ่
อยู่เคียงใกล้สัมผัสได้มิใช่ฝัน
ฉันทิ้งบาปเคยเพลิดเพลินแต่ก่อนนั้น
ไม่มีสิ่งใดกั้นฉันกับพระองค์
-Tindley

พระเจ้าตรัสผ่านพระวจนะแก่ผู้ที่ฟังด้วยหัวใจ