วันอาทิตย์ที่ 14 มิถุนายน

อ่าน: สดุดี 119:89-105
ข้าพระองค์จะภาวนาถึงสง่าราศีอันรุ่งโรจน์ของความสูงส่งของพระองค์ และถึงพระราชกิจอัศจรรย์ของพระองค์ – สดุดี 145:5

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี

• เอสรา 9-10
• กิจการ 1

คริสเตียนบางคนรู้สึกตะขิดตะขวงใจเมื่อคุณพูดว่าการใคร่ครวญพระวจนะกับการทำสมาธิ ทางศาสนาไม่ต่างกัน มีคำจำกัดความการทำสมาธิที่เกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาบอกไว้ว่า “การทำจิตให้ว่าง…เพื่อให้จิตวิญญาณเข้าควบคุมได้” ศูนย์รวมอยู่ภายใน และเป้าหมายคือ “เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า” 
              ในทางตรงกันข้าม การภาวนาพระวจนะเป็น การมุ่งความสนใจไปยังสิ่งซึ่งเป็นของพระเจ้า และเป้าหมายคือเพื่อเปลี่ยนแปลงจิตใจ (รม. 12:2) เพื่อที่เราจะคิดและประพฤติเหมือน อย่างพระคริสต์ วัตถุประสงค์คือการภาวนาใคร่ครวญถึงสิ่งที่พระเจ้าตรัสและกระทำ (สดด.77:12, 119:15-16,97) และพระลักษณะของพระองค์ (48:9-14) 
ในสดุดี 19:14 ดาวิดได้เขียนไว้ว่า “ขอให้ถ้อยคำจากปากของข้าพระองค์ และการรำพึงภาวนาในจิตใจ เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์เถิด” ยังมีสดุดีบทอื่นที่แสดงให้เห็นความรักของพระเจ้า (48:9) พระราชกิจของพระองค์ (77:12)  พระธรรม (119:97) และพระโอวาทของพระองค์ (119:99) 
              เติมความคิดของคุณด้วยพระวจนะและมุ่งมองไปที่พระบัญชา พระสัญญา และความประเสริฐของพระเจ้า และจำไว้ว่า สิ่งที่จริง สิ่งที่น่านับถือ สิ่งที่ยุติธรรม สิ่งที่บริสุทธิ์ สิ่งที่น่ารัก สิ่งที่ทรงคุณ “ถ้ามีสิ่งใดที่ล้ำเลิศ สิ่งใดที่ควรแก่การสรรเสริญ ก็ขอจงใคร่ครวญดู” (ฟป.4:8) – CHK

พระเจ้าสร้างสรรพสิ่งในโลกนี้
เพียงมนุษย์เท่านั้นมีความคิดอ่าน
รู้วางแผนใคร่ครวญนมัสการ
อยู่เพื่อรักองค์ภูบาลด้วยสุดใจ – D. De Haan

จะเป็นเหมือนพระคริสต์มากขึ้น ต้องคิดใคร่ครวญถึงพระองค์